غزل شمارهٔ ۱۰۶۳

برداشت: بدون اینکه از کسی چیزی بخواهی، به فقیران کمک کردن نوعی سخاوت است. اما سخن گفتن و افشای رازها، نشان‌دهنده‌ی عدم تعهد به اصول و ارزش‌های والای انسانی است.

برداشت: خواستن به دنبال تحریک آتش خشم، شبیه به پرچم زدن بر آتش است، و اگر کسی بخواهد در برابر دشمنی خاک به چشمان دیگران بپاشد، نشان‌دهنده‌ی ضعف و ذلت اوست.

برداشت: اگر در بهشت جاویدان حلقه‌ای داشته باشد، قد و قامت کسی که به عبادت مشغول است، مانند تیر خمیده خواهد بود.

برداشت: با قامت خمیده در این دنیای پرهیاهو آرامش پیدا کردن، مانند خواب راحتی است که در سایه دیواری مایل تجربه می‌شود.

برداشت: وقتی که عمر انسان به پایان نزدیک می‌شود و نشانه‌های پیری و فرسودگی نمایان می‌شود، هنوز هم برخی افراد خود را مشغول کارهای دنیوی و ساخت و ساز می‌بینند و از واقعیت گذر عمر غافل‌اند.

برداشت: یاد دوست را در دل نگه داشتن، حتی در شرایط سخت و دشوار، نشان‌دهنده‌ی عشق و صمیمیتی است که انسان با یار خود دارد. این احساس عمیق، مانند خلوتی با محبوب در دنیایی پر از مشکلات و غم‌هاست.

برداشت: اگر نفس سرکش را از خود برانید، در شرایط فقر نالیدن و شکایت کردن نشان‌دهنده‌ی نادانی نسبت به نعمت‌هایی است که دارید.

برداشت: هرچند صائب از سخن راست و درست رنجیده است، اما دشمنی با دوستان و بی‌توجهی به نصیحت آنان، نشانه‌ی بدی است.