غزل شمارهٔ ۱۰۵۶

برداشت: امشب مجلس به خاطر زیبایی و درخشش چهره‌های سرخ گل لاله روشن و پرنور است. غافل از اینکه نگاه من در هر گوشه‌ای می‌چرخد و به گلستانی تبدیل شده است.

برداشت: افراد بدشانس به خوبی یکدیگر را می‌شناسند، چشمی که نگرش خاصی به من دارد، در واقع به من مربوط می‌شود.

برداشت: چند مدت دیگر می‌خواهی زیبایی خود را پنهان کنی؟ نگاه ما به تو شگفت‌زده است و کمتر از نگاه روزنه‌ها نیست.

برداشت: ای نسیم بی‌رحم، بگذار که روح بیمار زلیخا همراه با پیراهنش به آرامش برسد.

برداشت: احوال دل را از من نپرس، زیرا آنهایی که در عشق محبتی نصیب دارند، فقط حسرت و اندوه را تجربه می‌کنند.