غزل شمارهٔ ۱۰۵۱

برداشت: زندگی انسان در چهارچوب جسم او محدود است و خواب آلودگی او نشان‌دهنده‌ی بی‌خبری از واقعیت‌هاست، مثل اینکه منزل و آرامش او در کنار دامن (مادر یا طبیعت) قرار دارد.

برداشت: آنان که به حقیقت پیوسته‌اند از هیجان و تلاطم وجود در امنیت هستند و دریا برای ماهیانش به خاطر دعای جوشن، آرامش و امنیت می‌آورد.

برداشت: زمان عارف تحت تأثیر غم و اندوه قرار نمی‌گیرد؛ بلکه این دلتنگی‌ها می‌توانند به روشن‌تر شدن زندگی‌اش کمک کنند. مانند آینه‌ای که در مکانی تاریک، روشنی را به ارمغان می‌آورد.

برداشت: چشم اهل نظر هرگز از دل نمی‌گردد، حتی اگر دنیا با زیبایی‌هایش مثل یک گلزار در نظرشان جلوه کند.

برداشت: اگر در خانه طراحی‌ها و تزئینات زیبا و زیادی باشد، برای پرنده زیرک تنها نگاه کردن به او از طریق روزنه پنجره مهم است.

برداشت: راه‌های زیادی وجود دارد تا مردم به خدا نزدیک شوند، اما نزدیک‌ترین راه این است که دل مردم را به دست بیاوری.

برداشت: دشمنان با رفتار نرم و ناشیانه خود را سازگار نشان می‌دهند، در حالی که در جذابیت گل و چراغ لاله، اشک شبنم به عنوان روغن وجود دارد. این به معنای این است که در ظاهری زیبا و دلنشین، احساسات و نیرنگ‌هایی پنهان شده است.

برداشت: شعله‌ای که برافروخته شده، نمی‌تواند از حرکت بازبایستد، مانند خاری که در پای من است و خون خود را می‌مکد.

برداشت: من از حوادث ناگوار خواب راحتی ندارم، همچنان که سبو هرچند در دست من باشد، به سادگی نمی‌توانم از آن مراقبت کنم.

برداشت: افراد اهل معنویت و عرفان نیازی به بهانه‌جویی و دعوا ندارند؛ وگرنه این روزها من هم توانایی سخن گفتن و بیان مطالب را دارم.