غزل شمارهٔ ۱۰۴۶

برداشت: زهر در جام من به خاطر زیبایی ماه و ستارگان است. آسمان پر از ستاره‌هاست و شیشه‌ای که در آن زهر است، پر از کژدم است.

برداشت: زندگی برخی افراد، به ویژه در زمان غم و اندوه، فقط به خاطر مکدر بودن دل هایشان و دلتنگی‌های‌مان است. احساسات و اشک‌های مردم مانند آب، درخت غم را سیراب می‌کند و آن را سرسبزتر می‌سازد.

برداشت: کار نادان به مراتب دشوارتر از تدبیر و برنامه‌ریزی خود او می‌شود، مانند خاری که در زیر پایش قرار دارد و با لگدی محکم‌تر می‌شود.

برداشت: تا زمانی که وابستگی‌ها و علایق وجود داشته باشد، روح نمی‌تواند آزاد باشد. وقتی که درون انسان هنوز خامی و ناپختگی وجود دارد، او همچنان در دایره خاصی محبوس است، مانند باده‌ای که در خم گیر کرده است.

برداشت: خرد را نسبت به گناهان کوچک در نظر نگیر، چرا که حتی برای همین گناهان جزئی، آدم از بهشت رانده شد به خاطر یک دانه گندم.

برداشت: دوری از محبوب باعث نمی‌شود که تمایل به دیدار او کم شود. هر قطره‌ای که وجود دارد، در اصل با دریا یکسان است، چه نزدیک باشد و چه دور.

برداشت: صائب، در دل او خیالی پنهان وجود دارد که مانند داغی سوزان است. اما این درد و داغ به قدری درخشان است که حتی می‌تواند مانند تابش خورشید بر پرده‌های آسمان تأثیر بگذارد.