غزل شمارهٔ ۱۰۴۴

برداشت: دل من از زیبایی‌های رنگارنگ صحرا پر از درد و حسرت است و پایم به خاطر زخم‌های خارها، مانند پای گل، مجروح و خونین شده است.

برداشت: بهار با همه زیبایی‌اش و شور و هیجانش نمی‌تواند مرا از گیر و بندهای زندگی آزاد کند، زیرا کسانی که در عشق و محبت بی‌احساس و بی‌اعتنا هستند، هیچ توجهی به زیبایی‌های گل‌ها ندارند.

برداشت: عشق، به خاطر دلسوزی، درد زیبایی را در دل بلبل می‌نشاند، همان‌طور که خار در پای گل وجود دارد.

برداشت: عشق باعث می‌شود که زیبایی و حسن واقعی انسان نمایان شود، مانند باغبانی که از بلندی گل‌ها به خود می‌بالد و ناز و زیبایی آن‌ها را می‌بیند.

برداشت: حال و هوای من به خاطر شراب قرمز نیست؛ بلکه سرمستی‌ام ناشی از احساسات و زیبایی‌های درونم است. لبریز از لذت و شوری هستم که به مانند گل و عطرش در وجودم جاری است.

برداشت: نگاه چشمان زیبا شرم می‌کند از خیره شدن، مانند اینکه وقتی باغبان در باغ نباشد، گل‌ها مورد چپاول قرار می‌گیرند.

برداشت: سردی و بی‌محبتی بر دل‌های شاداب و گرم تأثیری ندارد، چون بلبل مستی که در کنار گلی رشد کرده، از سرما و سختی‌های آن بی‌خبر است.

برداشت: از گفتار خوب و با درایت، صائب به شهرت و آوازه‌ای بلند دست یافته است. زیبایی و نازکی صدای بلبل، محفل گل را زیباتر و دل‌انگیزتر می‌کند.