غزل شمارهٔ ۱۰۲۶

برداشت: خروج از دنیای خواب و بی‌خبری بسیار دشوار است؛ مانند اینکه بخواهیم از گل و لایی که ما را گرفته، آزاد شویم. مبارزه با غفلت و به دست آوردن آگاهی کار آسانی نیست.

برداشت: اگر جسمی به یک سمت افتاده باشد، برنگشتن آن و درست کردن دیواری که کج شده سخت است.

برداشت: عاشق چگونه می‌تواند در وجودی مادی آرامش پیدا کند؟ مانند این است که بستن امواج دریا به ساحل کار سختی باشد.

برداشت: پاک کردن روح از آلودگی‌ها و به لطافت رساندن آن کار ساده‌ای نیست؛ مانند این است که بخواهی زنگار را از یک آینه بزدایی و در عین حال یک گل را در عمق زمین حفظ کنی که این کار نیز دشوار است.

برداشت: غیر از مرگ، هیچ چیز دیگری وجود ندارد. مانند اینکه مور از روی شهدی که افتاده، دل برمی‌گیرد، ولی این کار برای دل بر کنده شدن از زیبایی‌های شیرین دشوار است.

برداشت: برای برقراری ارتباط عمیق و صمیمی، می‌توان در خلوت و تنهایی صحبت را آغاز کرد، چرا که زندگی در دنیای پرهیاهو و بدون آرامش و گوشه‌ای برای تمرکز، دشوار است.

برداشت: می‌توان به راحتی زخم‌های عاطفی را از زیر برگ لاله پنهان کرد، اما دشوار است که خون رنج و درد ما را از دامن آن کسی که باعث این درد شده پاک کنیم.

برداشت: در وجود کسی که از دانش و فهم خالی است، چطور می‌تواند ذهنی روشن و پرتوان داشته باشد؟ مانند حبابی که در یک دریا غم‌انگیز به وجود می‌آید، خارج شدن از چنین شرایطی بسیار دشوار است.

برداشت: عشق باعث می‌شود که انسان بالاخره به کعبه و بت‌خانه (سمبل‌های دین و ننگ) برسد. در این حالت، فرد به سختی می‌تواند حق و باطل را از هم تشخیص دهد و چشمش در حیرت است.

برداشت: هر کسی که مسیر طولانی‌ را در پیش دارد، نمی‌تواند در ابتدای راه با آرامش و راحتی استراحت کند؛ چرا که رسیدن به مقصد دشوار خواهد بود.