غزل شمارهٔ ۱۰۲۴

برداشت: تلاش برای به دست آوردن ابزارهای دنیوی بی فایده است؛ چرا که آنچه نمی‌توان با خود برد، جمع‌آوری‌اش بی‌ثمر و بی‌فایده است.

برداشت: بهتر است سعادتمند از چشمان حسود و بدخواه شکایت نکند، زیرا این کار مانند ابراز نارضایتی از چیزهایی است که هیچ ارزش و فایده‌ای ندارند.

برداشت: هر چیزی که وجود دارد، مانند آینه‌ای است که زیبایی و زشتی را نشان می‌دهد. اما این خودستایی در مقابل عارفان نتیجه‌ای ندارد و بی‌فایده است.

برداشت: در انتظار ماندن برای به‌دست آوردن چیزهایی که ممکن نیست، همانند چشم‌پوشی کردن از خاکی است که در چشم ما می‌رود. در این دوران، مانند حالتی است که کسی در خواب عمیق و بی‌ثمر به سر می‌برد و هیچ دستاوردی نخواهد داشت.

برداشت: تولید و رشد حقیقی از دل فراموشی و غفلت به بار نمی‌نشیند. گریه و اندوه بر سرمایه‌های از دست رفته نیز بی‌فایده است.

برداشت: هیچ چیزی جز درد و غم درختان سرو و بید نمی‌تواند به ما بدهد. همچنین، درخواست کمک یا بیان نیازمان پیش افرادی که خودشان به کسی کمکی نمی‌کنند، بی‌فایده است.

برداشت: این بیت به این معناست که بی‌فایده است که بخواهیم از آسمان ابری باران ببارانیم یا انتظار داشته باشیم که از چشمی که همیشه به سوی آسمان روشن دوخته شده، باران ببارد. در واقع، به ما می‌گوید که امید به چیزهایی که به طور طبیعی امکان‌پذیر نیست، بی‌فایده است.

برداشت: امکان ندارد که یک چرخ منحرف به سمت راست برگردد، همان‌طور که تیر نمی‌تواند بی‌فایده از کمان پرتاب شود.

برداشت: کسانی که حق را می‌شناسند، نیازی به دلیل و راهنما ندارند. وقتی مقصد روشن و معلوم است، نشانه‌های بی‌فایده‌اند.

برداشت: زمانی که در بهار به دل طبیعت نگاه می‌کنی، از زیبایی‌های وجودی خوبان غافل نشو. چون در این دوران، بی‌فایده است که در جایی بی‌ثمر و بدون هدف باقی بمانی.