غزل شمارهٔ ۱۰۲۳

برداشت: چشم‌های خسته و خواب‌آلود در انتظار رسیدن به مقصد هستند، در حالی که چشم‌های بیدار دل مانند آینه‌ای هستند که روشنایی و زیبایی آن مقصد را منعکس می‌کنند.

برداشت: در بیابانی که آرزوی ما در خطر و اضطراب است، خانه کعبه همچون سنگی در تپه‌ای بی‌ثبات و ناپایدار قرار گرفته است.

برداشت: مسافران در مسیر خود، ناچار از انحراف از جاده درست می‌شوند و این انحراف در واقع نقطه‌ای نزدیک به مقصد آنهاست.

برداشت: شوق و اشتیاق نمی‌تواند در یک مکان برای دو روز بماند، چون اگر این طور باشد، رد پای من نشان‌دهندهٔ مکانی است که مدتی در آن حضور داشته‌ام.

برداشت: هر چند که در این مسیر هر خاری به خون من نیاز دارد، اما آنچه در دل من وجود دارد، شایسته این است که در آنجا قرار بگیرد.

برداشت: من در حالتی از سردرگمی و ناامیدی به سر می‌برم و غم سنگینی بر دوشم است که یادآوری خانه و محل زندگی‌ام به ذهنم می‌آید.

برداشت: سرانجام کسانی که به جستجوی enlightenment و معرفت واقعی هستند، هیچگاه از هدف اصلی و ارزش‌های معنوی دور نمی‌شوند. در حالی که افرادی که به ‌دلایلی مانند سستی و تنبلی از تلاش برای رسیدن به حقیقت باز می‌مانند، زیر بار مشکلات و شرایط زندگی گرفتار می‌شوند.