غزل شمارهٔ ۱۰۲۱

برداشت: چهره ساده و بی‌فریب کسی که باطل است، ارزش ندارد؛ زیرا اگر نیکویی و زیبایی نداشته باشد، نتیجه‌ای برای او حاصل نخواهد شد.

برداشت: حسرت و longing عاشق به خاطر رسیدن به معشوق بیشتر می‌شود، همان‌طور که زیبایی درخت سرو در بهار، محصولی خوش و دل‌انگیز از دل است.

برداشت: آشفتگان و بی‌قراران از لحظات دیدار بیشتر لذت می‌برند، چرا که آتش عشق وقتی شعله‌ور می‌شود، نشان از وجود شراره‌ای در دل دارد که در جایی آرام نشسته است.

برداشت: از هر جا که شراب به جام دوستان می‌ریزد، دوستی با نگاه تیره‌ات به مانند زهر قاتل است.

برداشت: زیبایی‌های فراوان این جهان، جهانی از حسن و زیبایی است که چشم ما به خاطر غبارها نمی‌تواند آن را ببیند. همچنین، آیینه ما به خاطر وجود کثیفی‌ها و گل‌ها نمی‌تواند تصویر روشنی از آن زیبایی‌ها نشان دهد.

برداشت: هر شاخه گلی به مانند شعله‌ای است که در آتشین بودن چهره‌اش جلوه دارد و هر لاله نیز در درون محمل، زیبایی و سرزندگی خاصی دارد.

برداشت: سرنوشت و قضا و قدر می‌تواند اوضاع و احوال یک کشور را به هم بریزد، در غیر این صورت، در سرزمین آرامش و رضایت، پادشاهی همچون نوشیروان عادل حاکم است.

برداشت: از روحانیان سبک‌بار به دنیای فنا راهی نیست، زیرا موجی که به حرکت در آمده، خود را در ساحل محو کرده است.

برداشت: دل چه می‌داند که ارزشش چقدر است؟ در دنیای عشق، مانند یوسف که در مصر به‌خوبی شناخته نشده است، از ارزش واقعی خود بی‌خبر مانده است.

برداشت: ستاره‌های آسمان از دستش بر زمین نمی‌افتند، درخواست روزی از آسمان مادام که از مقام و درایت پایین‌تر است، بی‌فایده و بی‌نتیجه است.