غزل شمارهٔ ۱۰۱۹

برداشت: هر کسی که در دلش دردی برای طلب و خواسته‌اش دارد، باید بداند که آب درون گوهر به سرانجام‌ رسیدن به دریا وابسته است. این بدان معناست که در دل هر فردی، longing یا آرزویی وجود دارد که برای رسیدن به آن، باید تلاش کند و به مقصد نهایی خود نزدیک شود.

برداشت: دنیا به خاطر روح بزرگ آزاد مردان است که می‌تواند از تنگناهای بی‌ارزش و خرده‌سالاری رهایی یابد، مانند کف دریا که در ساحل می‌نشیند و بی‌اهمیت است.

برداشت: آزادگان از علاقه به لذت‌های جسمی دست کشیده‌اند و در کنار آب و در زیر درخت سرو، همواره در گل و لای قرار دارند.

برداشت: آتش و پنبه در کنار هم قرار دارند، مانند دل‌های سنگین که با افرادی که بار سنگینی را به دوش دارند، گفتگو می‌کنند. ترازوی آسمان نیز به سمت کسانی که در زندگی سنگین‌تر هستند، متمایل است.

برداشت: افراد با همت و اراده باید از اصل و ماهیت چیزی که برایشان مهم است، در جهان حفظ کنند، زیرا در این فضایی که وجود دارد، اعتبار و حیثیتشان بستگی به آن دارد.

برداشت: ماه با نور خورشید روشن می‌شود، و در راه سیر و سلوک، هر سالکی نباید نگران کمبودها باشد، زیرا مرشد کامل در کنار اوست.

برداشت: دل ما تحت تاثیر زیبایی شما نیست و این شیطنت جذاب فقط در کانون جشن و شادی نمایان است.

برداشت: این پاسخ به شعری است که ملا بیان کرده، که دل به خوبی می‌داند کدام منزل و مکان از روی ذوق و احساسش مناسب است.