غزل شمارهٔ ۱۰۰۷

برداشت: با اینکه هر نوع آهنگی که برای رفع کدورت و دلخوری باشد، زیبا و دلنشین است، اما در میان سازها، صدای نی به مانند تیرِ نوک تیری است که تازه از کمان رها شده.

برداشت: اگر عشق باعث شود که عقل به حالت گیجی و در هم ریخته درآید، در این صورت جایی برای رحم و مروت باقی نیست و خانه زنبورهای بدشانس سزاوار آتش و عذاب است.

برداشت: آب و نوشیدنی از آن کسانی که در سکوت و آرامش زندگی می‌کنند، به‌دست می‌آید. معانی زیبا و عمیق مانند محتوای یک کوزه مهر و موم شده هستند که به اشتهایی بی‌تزویر و بی‌ریا بیان می‌شوند.

برداشت: هیچ رنگی وجود ندارد که در آتش نباشد. نعل او در میان رنگ‌ها، زردی طلای خالص را نشان می‌دهد.

برداشت: چهره زیبا وقتی پنهان باشد، عشق مانند زندانی است و زمانی که محبوب مانند یارانی خوش‌گذرانی کند، عشق آتشین و سوزان می‌شود.

برداشت: در روز داد و ستد و منازعه، در میان افراد قوی و مسلح، سخن یک شاعر به اندازه تیر هدفی است که در تیرکمان قرار دارد.