غزل شمارهٔ ۱۰۰۴

برداشت: اگر لیلی در نظر من نباشد، برای من همین که آثار پای شترش بر روی زمین دیده می‌شود، کافی است و این صدای خوش زندگی این مجنون برایم بسنده است.

برداشت: اگر هر روز هم ستاره یوسف در آسمان جلوه کند، تا ابد برای مردم همین زیبایی روزافزون کافی است.

برداشت: ای خداجو، در زمینه آفرینش غرق نشو، زیرا وقتی ایده به زبان آورده شد، دیگر نیازی به پیچیدگی در آن نیست.

برداشت: گستردگی روح و اندیشه از خانه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم، ما را از محدودیت‌های دنیای مادی دور می‌کند. در این جهان مادی، برای افرادی همچون افلاطون، یک چرخه‌ی علمی و فلسفی کافی است تا به حقیقت دست یابند.

برداشت: اگر نگهبانان خیابان‌ها در میخانه‌ها را ببندند، برای ما که سرمست هستیم، آن لب زیبای می‌گون کافی است.

برداشت: به یک پرنده، به ویژه قمر، نپرداز و به او طعنه نزن؛ چون دیدن زیبایی‌های طبیعی و نشانه‌های خوب زندگی برای مردم کافی است و نیازی به تکرار روزمره و سرزنش نیست.

برداشت: در باغی که گیاهان کم آب شده‌اند، دیگر امیدی به رشد و پرورش آنها نیست. ای قارون، تا کی می‌خواهی تلاش کنی و ریشه‌ها را دنبال کنی؟ این وضعیت کافی است.

برداشت: در جوانی هر کاری که انجام دادی، به خاطر غفلت و نادانی‌ات عذر و بهانه‌اش را می‌پذیرند، اما حالا که به پیری رسیدی، دیگر نمی‌توانی به این بهانه‌ها ادامه دهی. اکنون کافی است.

برداشت: ای آسمان، این قدر درخود را معمولی نشان نده، ما به عشق و امید، تنها به یک جرعه آب از این جیحون راضی هستیم.

برداشت: احساس شرمندگی در حضور دیگران کار دشواری است، اما ما از تلخی‌های زندگی به اندازه کافی رنج می‌بریم و نیازی به افسوس بیشتری نداریم.