غزل شمارهٔ ۱۰۰۰

برداشت: زیبایی و دلربایی گل به اندازه‌ی کافی است، و چهره‌ی مریم نیز خود نشانی از پاکی و عفت اوست.

برداشت: یک مشت آب می‌تواند خواب‌های سنگین را برهم بزند و یک قطره اشک کافی است تا نشان‌دهنده ویرانی دنیا باشد.

برداشت: این جمله به این معناست که وضعیت و حال کودکان باید به پدران نشان دهد که چگونه باید رفتار کنند و از رفتارهای نادرست خود عبرت بگیرند؛ زیرا تجربه و درس زندگی که از اشتباهات گرفته می‌شود، برای انسان‌ها کافی است تا بهتر عمل کنند.

برداشت: ماتم ما نیازی به اشک و گریه ندارد، زیرا غم ما به خودی خود کافی است و نیازی به هیچ کس دیگر نیست.

برداشت: انجام دادن حسنات و نیکوکاری در نزد ما آزادگان، مانند این است که کسی بخواهد خود را نشان دهد و کبر بورزد. در حقیقت، نیکوکاری حاتم طایی کافی است و نیازی به خودنمایی ندارد.

برداشت: پس از این دوران، شهرت جام ما که از سفال ساخته شده، به کجا خواهد رفت؟ تا کی باید نام جام جم دور باشد؟ بس است!

برداشت: زخم دل ما نیازی به درمان ندارد و خون گرم ما خود بهترین مرهم برای زخم‌های ماست.

برداشت: در این باغ دل‌انگیز، زیبایی خود را در آینه‌ای از شبنم روی گل‌ها می‌توان دید و نیازی به چیزی بیشتر نیست.

برداشت: سکوت و خاموشی موجودات آسمانی، معنا و مفهوم را به تو می‌آورد. برای کسی که در پی یافتن گوهری ارزشمند است، فقط یک نفس کافی است تا به هدفش برسد.

برداشت: اگر می‌خواهی دلیل بر زودیاوری‌های شانس و بخت را متوجه شوی، کافی است به سلیمان نگاه کنی که چطور برای پنهان کردن قدرت و مقامش، انگشترش را پنهان کرد.

برداشت: اضطراب و نگرانی نداشته باش، صائب؛ حتی اگر طرح تو در دنیا جا نیفتاد. برای اهل معنا، همچون نامی که بر انگشتر است، همین که در عالم وجود داشته باشی کافی است.