غزل شمارهٔ ۹۹۵

برداشت: ای نگاه دوست، به اندازه کافی است که در چشمان تو اصول شنا را یاد بگیرم. چشمانت همانند آب، مرا به عمق این دریا می‌کشاند.

برداشت: عشق و احساسات عمیق می‌تواند از دل پر درد ما، بگویند و کاشف رازهای درون ما باشد. بیان این عشق و درک آن، همچون گنجینه‌ای در دل دریاست که به اندازه کافی ارزشمند است.

برداشت: سال‌ها گذشت و دل‌ها به عشق و شوق چرخیدند، اما تنها یک نگاه از معشوق کافی است تا دل را به آرامش برساند.

برداشت: برای اثبات روز قیامت نیازی به شهادت نیست، فقط قد و قامت بلند و شکوهمند آن روز کافی است که همه چیز را به وضوح نشان دهد.

برداشت: من در دنیایی ناشناخته زندگی می‌کنم و به اندازه کافی به خودم افتخار می‌کنم که پر پرواز عنقا، به عنوان زینت کلاهم، برایم کافی است.

برداشت: زیبایی واقعی و خالص هرگز به خاطر عشق‌های زودگذر و سطحی نمی‌درخشد. زیبایی‌هایی که به دلیل ظاهر فریبنده به وجود آمده‌اند، مانند تصویری هستند که تنها به خاطر یک ظاهر کوتاه‌مدت جلب توجه می‌کنند.

برداشت: صائب، دیگر به فکر دلبستگی‌های بی‌فایده نباش. خیال این زیبایی‌ها را که در سر داری، بس است. زمان زیادی را صرف آن کرده‌ای و حالا وقت آن است که دست از آن برداری.