غزل شمارهٔ ۹۹۴

برداشت: عشق بدون اینکه آدم را به جایی برساند، خودش یک نوع راهنمایی برای گم کردن مسیر است. در واقع، این احساس می‌تواند شما را به سمت چیزهایی راهنمایی کند که شاید در ابتدا در نظر نداشته‌اید.

برداشت: هر لحظه زیبایی و شیطنت او به گونه‌ای متفاوت جلوه می‌کند و به همین خاطر، چشمان من در هر نگاه، رازی جدید از ملاقات او را فراموش کرده و به زیبایی دیگری جذب می‌شود.

برداشت: اگرچه شسته‌شدگان از دل‌ها غبار و کدورت‌ها را دور می‌کنند، اما پاکی و زیبایی چهره کسانی که خوب و نو هستند، حال و هوای دیگری دارند.

برداشت: ساده‌لوحی را که معصومیت محافظت کرده، روی سبز و پرده‌ای از شرم و حیا به همراه دارد.

برداشت: جامه‌ای رنگین که می‌خواهم از شدت درد و زخم‌هایش جان بدهم، هر ذره خاکی که از این کوچه می‌چینم، برایم یادآور کربلا و حماسه‌اش است.

برداشت: عاشق چگونه می‌تواند به معشوقش نزدیک شود و او را در آغوش بگیرد؟ معشوقی که هر لحظه با زیبایی و نازک اندامی خود در لباس‌های جدید ظاهر می‌شود و دل‌ها را می‌رباید.

برداشت: دل من که پر از غم و اندوه است، مانند برگه‌های پاییزی که در هر لحظه از جایی به جایی دیگر می‌افتند، هر نفس در حال تغییر و تحول است و به دنیایی جدید می‌رود.

برداشت: زندگی شاد و خوشرو مانند خنده گل است که پایدار نیست، اما با وجود تلخی‌ها و ناامیدی‌ها، وفاداری و درستکاری چیز دیگری است.

برداشت: مرد هرچقدر هم که تنها باشد، صحبت و هم‌نشینی با یاران صمیمی و یکدل، ارزش و اهمیت زیادی دارد و شبیه به گنجی باارزش است.

برداشت: به دیگران خرده نگیر که آن‌ها که دور از تو هستند، ارتباطاتی با دنیای دیگر دارند و ممکن است آشناهایی برایشان به شمار بیایند.

برداشت: اگر خطایی از تو سر زد، از پشیمانی فرار کن، زیرا اینکه از خطا پشیمان نشوی، خود یک خطای دیگر است.

برداشت: کسی که از دنیا فاصله گرفته و دلبسته آن نیست، در اوج مقام و افتخار قرار دارد و مانند کلاه بر سر، برای او ارزشی ویژه دارد. این شخص به عنوان یک فرشته به نظر می‌رسد و جایگاهش در آسمان سروری بالاتر از دیگران است.

برداشت: زمانی که کسی از این دنیا می‌رود، علم و دانش او مانند پرچم به اهتزاز در می‌آید، ولی برای هر کسی که از دنیای دیگری برمی‌خیزد، حقیقت و واقعیت متفاوتی وجود دارد.

برداشت: در چنین دریا که امواجش به شدت در حال حرکت است، نادیده گرفتن تأثیر تیغ تیز و بران خود، به معنی نادیده گرفتن فنا و زوال دیگری است.

برداشت: هرچند که صائب بقا و زندگی طولانی را از آب حیات می‌داند و این آب می‌تواند عمر جاودانی به ما بدهد، ولی باید توجه داشت که زیبایی و جذابیت ظاهری و حفظ آبرو و ویژگی‌های دیگر انسان، باعث ماندگاری و بقای واقعی او خواهد شد.