غزل شمارهٔ ۹۹۳

برداشت: هر نگاهی که عاشق دارد، با حسرتی عمیق همراه است و هر قطره اشکی داستانی متفاوت را در دل خود دارد.

برداشت: در دنیای من، از آسیب‌های نگاه اول، تنها نشانه‌ای از زندگی باقی مانده که وابسته به نگاه دوم است.

برداشت: هر ذره‌ای در دل خود می‌تواند نوری از خورشید را به نمایش بگذارد، به گونه‌ای که برای افرادی که دقت نظر کمی دارند، جلوه‌ای متفاوت دارد.

برداشت: هر چند در مسیر عشق، بی‌مشکل و چالش پیش نمی‌رویم، اما مانند یوسف که در عمق چاه گرفتار شد، نور امید و زیبایی همیشه موجود است.

برداشت: عقل در مسیر رسیدن به کعبه نیاز به نشانه‌ای دارد، در حالی که عشق خود به تنهایی راهی متفاوت و مستقیم را پیش‌روی عاشق می‌گذارد.

برداشت: به خاطر زیبایی ابروهای خوبان، من مانند نعل‌وارونه به سمت آن‌ها سجده می‌کنم، در حالی که در واقع دل من به سمت قبله‌ای دیگر نگاه می‌کند.

برداشت: ادعای دل نمی‌تواند اثبات شود، اما اگر بخواهیم دلیلی بیاوریم، نشان موی کسی و نشانه‌های دیگری وجود دارد که تایید می‌کند این ادعا حقیقی است.

برداشت: هرچه عذری که مجرمان در حضور حکام برای بخشش خود می‌طلبند، می‌تواند حتی در دیوان عفو مورد قبول واقع شود، اما عذرخواهی بی‌زبان و بدون بیان آن، چیزی دیگر است و ارزش متفاوتی دارد.

برداشت: اگر با دوست و یار باشد، برای آدمی خوب است که از دیگران یاری بگیرد؛ زیرا بدون دوستان و یاری دیگران، انسان به تنهایی و بی پناهی دچار می‌شود.