غزل شمارهٔ ۹۹۲

برداشت: حسن و زیبایی‌های زندگی هر روز به شکلی جدید و متفاوت نمایان می‌شوند. احساس عمیق و سوزان درون، در هر لحظه با زبانی تازه و متفاوت خود را بیان می‌کند.

برداشت: از شراب زلال و شفاف، جام می نورانی می‌شود و پرده‌ای از میان برداشته می‌شود؛ در غیر این صورت، هر آینه که نگاه کنی، آینه‌ای دیگر به شمار می‌آید.

برداشت: چهره گل همانند چهره‌ی زیبای کسی است که در میان درختان سرو قرار دارد. لباس این سرو زیبا نیز مانند جریانی است که به نرمی در باد می‌رقصد.

برداشت: چشم کوتاه‌نگر نمی‌تواند به عمق مسائل پی ببرد، زیرا هر بار که به چیزی نگاه می‌کند، دنیایی وسیع‌تر و جدیدتر در انتظارش است.

برداشت: آرامش و سکون برای دانایان همیشگی است، اما برای آنهایی که بی‌قرارند، هر لحظه دنیایی جدید وجود دارد.

برداشت: ما دیدگاه خود را از راه و هدف واقعی دور کرده‌ایم، در حالی که عبادت و سجده‌مان به مکان و مقام دیگری تعلق دارد.

برداشت: اگرچه نگهبان حق در دنیا وجود دارد، اما آرزوها و ترس‌هایی که آهوان دشت دارند، با ترس و نگرانی شبان بسیار متفاوت است.

برداشت: وقتی اسکندر از زیبایی‌های زندگی و نعمت‌های آن دست بکشد، به زندگی ابدی و حقیقی کسانی که بی‌نیازند، دست پیدا می‌کند.

برداشت: گرچه در بهار شگفتی‌ها و زیبایی‌ها از هر سوی به چشم می‌خورد، اما سبزه‌های جوان که تازه روییده‌اند، گاهی با زبان تند و بیان صریحشان، نیش و کنایه می‌زنند.

برداشت: می‌توان با تکیه بر علم به نقطه‌ای بلند در درک و معرفت دست یافت، اما این کار نیازمند ابزار و راهکار خاصی است.

برداشت: از تحمل دشمن بی‌رحم، دلیر می‌شود. جان شیشه‌ای که در برابر تیغ مقاومت می‌کند، با سنگی دیگر روبه‌رو می‌شود.

برداشت: در اینجا به نوعی اشاره می‌شود که در مکالمات یا مباحثات، باید احتیاط کرد و زبان را کنترل کرد، زیرا ممکن است همسایه یا طرف مقابل دیدگاه و زبان متفاوتی داشته باشد. بنابراین، بهتر است هنگام بحث کردن، به نظرات و کلمات دیگری نیز توجه کنیم تا از بروز سوءتفاهم جلوگیری شود.