غزل شمارهٔ ۹۹۱

برداشت: هر لحظه‌ای که نفس می‌کشیم، چیزی از زندگی ما طلب می‌کند و در آن لحظه ما به دنبال جایگاه جدیدی هستیم. این پرنده خوشبختی که همیشه در کنار ماست، هر بار به نقطه‌ای دیگر می‌رود و ما را به دنبال خود می‌کشاند.

برداشت: افسر دولت توان و اعتبار خاصی دارد، اما در نظر افرادی که در رنج و مشقت هستند، احترام و ارزش دیگری وجود دارد.

برداشت: حاجیان کعبه انسان‌های محترمی هستند، اما افرادی که دلشان دچار دلتنگی و عشق شده است، نوع دیگری از احترام را طلب می‌کنند.

برداشت: زیبایی چهره‌ی ماه در آسمان، قابل بیان یا توصیف نیست و دایره‌ی نور کنار ماه، در مقایسه با دیگر جلوه‌ها، ویژگی خاص و منحصر به فردی دارد.

برداشت: اگرچه آب زندگی از طریق عشق و محبت روح را زنده می‌کند، اما سختی و تندی عشق یار در دل احساسات دیگری وجود دارد.

برداشت: در دنیای امکان، نشئه و شادی پایدار نیست. مستی ناشی از چشم و لب ساقی از جام دیگری به وجود می‌آید.

برداشت: شراب بدون پشتیبانی زود تمام می‌شود، اما بوسه‌هایی که از لب‌های تازه و زیبا می‌آیند، حس و حال خاصی دارند.

برداشت: اعمال ناپسند و سرکش به سرعت پاک می‌شوند، اما برای گناهانی که انجام داده‌ایم، باید انتظار عواقب و انتقام را داشته باشیم.

برداشت: دل کسی که به تماشا و زیبایی دیگری دلبسته است، نظم و ترتیبی ندارد. اگر نه، هر حلقه‌ای از آن زلف، یک دام جدید خواهد بود که او را به غارت می‌کشد.

برداشت: ما به شب و روز این دنیای پست کار نداریم، زیرا زیبایی چهره و موهای تو برای ما صبح و شامی دیگر است.

برداشت: هر بادی که از زیر موهای محبوب می‌وزد، برای روح دورافتاده ما پیامی جدید و متفاوت به همراه دارد.

برداشت: هرچند خسرو در غزل‌ها به زیبایی سخن می‌گوید، اما آثار صائب دارای ویژگی‌های خاصی هستند که آن‌ها را از دیگران متمایز می‌کند.