غزل شمارهٔ ۹۸۷

برداشت: در خم زلفی که دل‌ها را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد، داستانی متفاوت وجود دارد. همچنین، شعله‌ای که آواز را در شب به تصویر می‌کشد، به شکلی دیگر و تازه جلوه‌گری می‌کند.

برداشت: نه دهان قادر به گفتن اخبار است و نه گوش توان شنیدن آن را دارد؛ در میان افرادی که دل‌هایشان پر از عشق و معناست، گفت و شنود دیگری وجود دارد.

برداشت: اگرچه درخت سایل (که به سنبل یا گل سبز اشاره دارد) با نیت خوب و برای حفظ آب و احترام به اهل فقر رشد کند، اما بخشش و سخاوت واقعی موضوعی متفاوت و عمیق‌تر است.

برداشت: در مسیر زندگی، هر فرد به اندازه‌ای که از خود خالی است، وجود دارد. کسانی که وجودی ندارند، در این کتاب وجود، به گونه‌ای دیگر حضور دارند.

برداشت: می‌توان سال‌ها با ظاهری نو و زیبا زندگی کرد، اما در باطن، حقیقت و سرشت واقعی انسان تغییر نمی‌کند.

برداشت: چشم‌های حسود همیشه در انتظارند تا آزادی و شکوه را هدف قرار دهند، مانند طوقی که به گردن قمری آویخته شده ولی نگاه حسودانه‌ای در پس آن وجود دارد.

برداشت: هرچند که فردی ممکن است با پرداخت هزینه‌ها و مالیات‌ها راحتی و آسایش بیشتری تجربه کند، اما نفع واقعی در همکاری و همراهی با دیگران و داشتن ارتباطات مثبت و سازنده با مردم است.

برداشت: هر سنگی که به من پرتاب می‌شود، نشانه‌ای از ملامت و سرزنش است. در تن من، غم و اندوه ماندگار است و در حالی که بخت و اقبال‌ام نامساعد است، دوران زندگی‌ام دوباره در حال چرخش است.

برداشت: سخنان او به زنده شدن دل‌های مرده کمک می‌کند. در واقع، کلک صائب اصفهان همچون زنده‌ رود جدیدی است که زندگی و نشاط را به ارمغان می‌آورد.