غزل شمارهٔ ۹۸۵

برداشت: هر صورت و ظاهری که از محبوب می‌بینی، به نوعی پوشش و نقاب دیگری است. هر بار که یکی از این پوشش‌ها را کنار می‌زنی، با پوشش جدیدی روبه‌رو می‌شوی.

برداشت: ناامیدی را با حس ناامیدی بیشتر نمی‌توان درمان کرد. هر امیدی که در این مسیر پیدا می‌شود، در حقیقت یک فریب و توهم جدید است.

برداشت: هر زیبایی و جذابیتی نمی‌تواند ما را به شوق بیاورد، زیرا جرقه‌ای از وجود ما در انتظار نور و تابش دیگری است.

برداشت: بگویید که هیچ‌کس نمی‌تواند مستی ما را بفهمد، چون ما از نوعی دیگر شراب سرمستیم که هیچ‌کس نمی‌تواند به ما بدهد. جبین می‌فروشان هم نمی‌توانند ما را به حال خود بگذارند. ما به چیزی غیر از آنچه آن‌ها می‌فروشند نیاز داریم.

برداشت: گل برای ما بی‌فایده است که خود را به آتش می‌زند; راه‌حل مشکل ما در گلاب دیگری نهفته است.

برداشت: ای ماه تابان، از حلقه‌ات خارج نشو، زیرا نور اثر از خود را به ما نمی‌بخشد و می‌دانیم که نور دیگری در بزم ما وجود دارد.

برداشت: در پایان، جوانی درباره عشق یوسف و زلیخا گفتگو کرد؛ زیرا پس از پیری، عشق در دوران جوانی معنای دیگری دارد.

برداشت: ناخوشی‌های دنیا را با دیدگاه پاک و صاف می‌توان راحت‌تر تحمل کرد، چون افرادی که چشمان روشنی دارند، به شیوه‌ای متفاوت و خاص به انتخاب‌های خود می‌نگرند.

برداشت: ساده‌لوحان فقط از ظاهر زیبایی و صفای گردن معشوقان یاد می‌کنند، در حالی که عشق و محبت موضوعی عمیق‌تر و فراتر از این ظواهر باشد.

برداشت: چشم ما به خوشبختی و موفقیت بیدار نیست و پیروزی ما از نگاهی غیرمستقیم و بی‌توجهی حاصل خواهد شد.

برداشت: کوثر و زمزم که آب‌های بسیار پاک و زلالی هستند، نمی‌توانند زیبایی رخسار تو را تحت‌الشعاع قرار دهند. صائب می‌گوید که این تشنگی ما به چیز دیگری وابسته است و تنها با آب دیگری برطرف می‌شود.