غزل شمارهٔ ۹۸۳

برداشت: بهتر است که کسی که درد و رنج را حس نمی‌کند، از خواب بیدار شود، زیرا اینگونه، دردی را تجربه نمی‌کند. همچنین، خوب است که یک صدف پر از مروارید و جواهر داشته باشیم، تا زیبایی و ارزش بیشتری به زندگی ببخشد.

برداشت: رنگ وروی خوب یک انسان با نظافت و زیبایی همچون سرو موزون در کنار آب نمایان‌تر می‌شود و این ویژگی‌ها ارزش او را بالاتر می‌برد.

برداشت: افراد پاک و نیکوکار، محبت و احساساتشان همواره به جایی می‌رسد و تأثیرگذار است. حضور شمع در گوشه‌ای از محراب پیام روشنی دارد و ارزشش بیشتر از خاموشی و بی‌توجهی است.

برداشت: اگر سرو بی‌ثمر و بی‌فایده از جای خود حرکت نکند، بهتر است که از جا خود را تکان ندهد و پای خود را در حنای خواب بگذارد.

برداشت: اگر فردی از نعمت و بی نیازی برخوردار باشد، بهتر است که زبانش از گفتارهای بیهوده و بی‌فایده خاموش باشد. در واقع، زمانی که انسان سیراب از نعمت‌ها باشد، همچنان باید از گفت و گوهای ناپسند دوری کند، زیرا این گونه سخنان می‌تواند برای او دردسرساز شود.

برداشت: بهتر است که کسی که در جستجوی نور خورشید است، به نوشیدنی لطیف و زودگذر گل‌ها دل نبندد و حیرت آن را نشکند.

برداشت: سیل، که قدرتی عظیم دارد، دریا را به حرکت درمی‌آورد و این نشان می‌دهد که عشق و دلی بی‌تاب، بهتر است از اینکه کنترل خود را از دست بدهد.

برداشت: منظور از این ابیات این است که افرادی که دارای ویژگی‌های برجسته و درخشان هستند، اگر در فضایی مناسب قرار گیرند، بهتر می‌توانند رشد کنند و پیشرفت کنند. همچنین به این نکته اشاره می‌شود که محیط و زمینه‌ای که در آن قرار دارند، تأثیر زیادی بر موفقیت و شکوفایی آن‌ها دارد. در اینجا، بستر و بالین به محیط و شرایط زندگی اشاره دارد و بهتر بودن آب به عنوان نمادی برای شرایط مساعد و حمایت‌کننده است.

برداشت: وقتی دل آدم روشن باشد، کلام زبان چه اثری دارد؟ اگر شمعی در شب ماهتاب خاموش باشد، بهتر از آن است.

برداشت: آنچه که ما را دردل می‌سوزاند، فقط به خاطر حسادت و نظر بد برخی افراد نیست. حتی اگر در مجلس‌مان شرابی باشد، بهتر است که این درد دل ما را به یاد نیاورد و به قولی، مرهمی بر دلمان نگذارد.