غزل شمارهٔ ۹۷۸

برداشت: درد و رنج عشق بهتر است که از چشم‌ها دور بماند و مخفی باشد. همچنین، وجود گل‌های خوشبو در دل و سینه انسان زیباتر و لذت‌بخش‌تر است.

برداشت: عشق وقتی جسور می‌شود که زیبایی بی‌پرده و عیان شود. دیدن گل‌ها از شکاف دیوار باغ به مراتب دلپذیرتر است.

برداشت: کسی که دیدگاه تنگ‌نظرانه دارد، از وصل و دوستی تنها حسرت نصیبش می‌شود. در عوض، مورچه‌ای که در کلبه‌اش زندگی می‌کند، طعم زیبای شکرستان را برای او دلپذیرتر از هر چیز می‌داند.

برداشت: پرنده‌ای که به خاطر زیبایی گل‌ها خوشحال است، زیر پر خود از سایه‌ای که مانند چتر سلیمان است، بیشتر خوش می‌گذرد.

برداشت: تلاش برای به هدف نرسیدن و در مسیر نادرست گام برداشتن، اشتباهی است. بهتر است در مواقعی که خواب و راحتی در دسترس است، آرامش را انتخاب کنیم و از زحمات بیهوده پرهیز کنیم.

برداشت: خضر برای حفظ آبروی خود، به جای استفاده از زهر، پوستی سبز بر تن کرده است تا بتواند در برابر مشکلات و زهرهای زندگی مقاومت کند. این موضوع نشان‌دهنده اهمیت حفظ آبرو و شخصیت از هر چیزی حتی از مواد ظاهران مضر است.

برداشت: در غربت، هیچ گاه یاری از دوستان از راه نمی‌رسد، وگرنه آغاز روز در وطن، شب‌های غریب‌ها بهتر از آن است.

برداشت: هرگز دل در عشق به کسی نخواهد سپرد، اگر به حقیقت به خود نپردازد. یوسف مغرور ما، حتی در چاه و زندان، حالتی بهتر از این دارد.

برداشت: این جمله به این معناست که از درد و هیجان دلش، پنبه را دور نکنید. این چراغ ناآرام به جای دیگری بهتر است و در سایه‌ی آرامش، از آن استفاده کنید.

برداشت: ما دیوانگان در این دنیای سخت و پرمشکل گرفتار شده‌ایم، در حالی که اگر صائب اهل وحشت را در نظر بگیریم، او بیابان را ترجیح می‌دهد، زیرا فضای آزاد برای او بهتر از این محدوده است.