غزل شمارهٔ ۹۷۷

برداشت: نابخردی یک فرد در زمان سکوت او بیشتر نمایان می‌شود، مانند پسته‌ای که بدون مغز باشد و در بسته‌اش به حالی شرم‌آور می‌افتد.

برداشت: حرکت پرگار به مرکز بستگی دارد، کسی که به مرکز نزدیک‌تر باشد، نمایندهٔ آسمان و دنیای وسیع‌تری خواهد بود.

برداشت: عشق مجنون مانند سیلی است که کوه‌ها و دشت‌ها را تحت تاثیر قرار می‌دهد و همه جا را پر از صدا و جنبش می‌کند.

برداشت: هر چند که در نگاه اول، قدرت و موفقیت به وضوح در دست دولت‌ها و صاحبان قدرت است، اما در واقع، دعا و نیایش برای حل مشکلات و پیشرفت می‌تواند تأثیر بیشتری داشته باشد.

برداشت: هر کس که به مشکل و رنج دچار باشد، باید برای درمان دردش تلاش کند. اما هرچه بیشتر در عمق مشکلات برود و دقت بیشتری به آن‌ها داشته باشد، ممکن است خون و درد بیشتری را تحمل کند.

برداشت: چشمان ما به بخشش‌های دیگران نیازی ندارد، زیرا این لیوان زیبا و قشنگتر از مینا، بر گردن و سر چرخ درخشان است.

برداشت: مریم نیازی به سخنان مسیحا ندارد، چرا که شرم و حیا در چهره‌اش خود به خود بیشتر از هر کلمه‌ای بیانگر اوست.

برداشت: هر کس که از زیبایی‌های ظاهری دنیا چشم بپوشد و به درون و ماهیت واقعی انسان‌ها توجه کند، درک و بینش عمیق‌تری نسبت به زندگی خواهد داشت.

برداشت: صائب به این نکته اشاره می‌کند که کسانی که خود را دانا می‌دانند و دیگران را نادان می‌شمارند، در واقع به سبب نادانی خود، درک درستی از دانش ندارند. بدین ترتیب، ادعای علم و دانش آن‌ها بیشتر به نوعی نادانی خودشان ارتباط دارد.