غزل شمارهٔ ۹۷۶

برداشت: زمین تا زمین از صحبت‌های من پر شده است و تا خط بغداد این جام از نوشیدنی من پر است.

برداشت: این بیت اشاره به این موضوع دارد که فقط انسان‌ها و ساکنان زمین نیستند که از صدای شدید و شوقی که در خانقاه ایجاد می‌شود، تحت تأثیر قرار می‌گیرند. بلکه حتی چرخ و گردش فلک نیز از این سر و صدا و هیاهو متأثر شده است. به عبارتی، این شور و شوق به حدی است که تمامی موجودات و حتی عالم هستی را در بر می‌گیرد.

برداشت: حس و حال پرشوری دارم و آسمان را به خاطر این شراب نگرانم. این لیوان باید مدتی دور باشد تا بتوانم به کدویم رسیدگی کنم.

برداشت: هر جا که قدم می‌گذارم، بوی خوش و دل‌انگیز من مانند عطری خوش، فضایی را پر کرده است.

برداشت: این بیت به این معناست که زندگی و زیبایی‌های آن، مانند یک جام بی‌نهایت، هیچ‌گاه پایان نمی‌یابد. اما اگر این جام پایان داشت، صدای عشق و احساسات عمیق و دردناک به مانند نغمه‌ای بر گلوی من می‌نواخت و حسی شبیه به مینا به وجود می‌آورد. به طور کلی، احساسات عمیق عشق و زندگی حتی در سختی‌ها و دردها نیز ادامه دارند و بیانگر عمق وجود انسان هستند.

برداشت: وقتی جوی به دریا متصل می‌شود، دیگر در آنجا چیزی کم نیست. بنابراین، جای شگفتی نیست که جوی من همیشه پر از آب باشد.

برداشت: در آغوش آسمان فضا تنگ و محدود شده، در غیر این صورت، می‌توانست الماس‌های درخشان از ابرها به سمت من بیایند.

برداشت: تنها چیزی که بین ما وجود ندارد، آشنایی است و احساس من نسبت به غریبه‌ها، خود را به وضوح نشان می‌دهد.

برداشت: بهار به خاطر زیبایی‌هایش مانند طاووس، درد و رنج‌های بسیاری دارد؛ چرا که افکار رنگارنگ و جذاب من مثل پرهای طاووس در هم تنیده است.

برداشت: آرزو و خواسته‌ای در دل او وجود ندارد؛ او چرخ زمانه را از دل من که بی‌خواسته‌ام، بیشتر دوست دارد.

برداشت: من از آزادی و بی‌دردی راضی هستم، حتی اگر دردی وجود داشته باشد که درمان‌پذیر نیست. در غیر این صورت، زندگی من پر از تلاش برای یافتن راه حل خواهد بود.