غزل شمارهٔ ۹۷۵

برداشت: در دل جایی برای غم نبود، چرا که تا آنجا که جامی از شراب پر باشد، دور کسانی که به می عشق می‌ورزند، می‌چرخند و از زیبایی مینا لذت می‌برند.

برداشت: سرنوشت ما تحت کنترل است، تا زمانی که شراب در دور باشد، ما پشت کوه خواهیم ماند، تا هنگامی که لیوان از شراب پر شود.

برداشت: از عشق، هیچ رنگی برای موجودات باقی نمانده است. جهانی از شکل و صورت خالی شده و این مینا (سبک زندگی) فقط به عشق و زیبایی می‌پردازد.

برداشت: به جنگل قناعت برو و همچون موری باش، چرا که اگرچه زندگی ممکن است با کمبودها همراه باشد، اما در این مکان، پرستش و آرامش وجود دارد.

برداشت: حلقه‌ای که در خارج ایجاد شده، به خاطر خواب و سرمستی نرگس زیبا است که به شدت به آن جذب شده است.

برداشت: بخت خوب را در آسمان وآب نکنید، اشکی بریزید که عطر خوش در این دریا وجود دارد.

برداشت: آن که به دنبال حقیقت و دانش می‌گردد، مانند دامی است که به دنبال طعمه‌اش می‌دود. اما عشق در واقع دامی است که انسان را به سوی زیبایی‌ها و معانی عمیق هدایت می‌کند، مانند پرندگان افسانه‌ای که در جستجوی عالی‌ترین مراتب وجود هستند.

برداشت: در میان نمرود، هیچ کس با غرور و تکبر نمانده است. هرکسی که می‌بینم، در واقع از آن حالت پرستش می‌کند و در کاسه‌ای از سر خاک به سر می‌برد.

برداشت: اگرچه آب به دور خود می‌چرخد و جریان‌های مختلفی دارد، اما همیشه در نقطه‌ی خود باقی می‌ماند؛ همان‌طور که هر کاسه‌ای که همچون گرداب از دریا پر شده، در نهایت به همان حالت و وضعیت خودش برمی‌گردد.

برداشت: ما که شوم بختی هستیم، لایق لبخند و خوشحالی نیستیم. اگر صائب نگاهی به وضع ما بیندازد، این کافی است که دل ما را شاد کند.