غزل شمارهٔ ۹۷۴

برداشت: روز ما و شب ما یکی است، زیرا آن آفتاب درخشان وجود دارد. زنگ این آیینه به خاطر هنر و تردستی روشنگران است.

برداشت: دل من همچون آتش شعله‌ور در درون سینه‌ام می‌سوزد و این احساس شاداب و سرزنده، مرزهای بی‌نهایت را درنوردیده است.

برداشت: دل آزادگان در سفرهایشان سنگین و پر از بار است؛ چرا که در کشتی زندگی ما، لنگر و تکیه‌گاهی وجود دارد که به ما کمک می‌کند.

برداشت: اگر در این باغ خار و خسی وجود دارد، باید بدانیم که آن گل خوشبو هم در همین باغ رشد کرده است. این سختی‌ها و رنج‌ها همچون آهن‌ربایی هستند که درد را به سمت خود جلب می‌کنند.

برداشت: تلاش و اراده از فکر و اندیشه‌ی شخصی به وجود نمی‌آید، بلکه مانند گردنی بلند از مینا، نشان‌دهنده‌ی انتظار و آرزوی نوشیدن شراب است.

برداشت: حسن به خاطر آزار دادن عاشقان به خود می‌بالد و نشان زخم‌هایی که بر اثر تیغ به وجود آمده، در کنار مادرش نمایان است.

برداشت: از سفیدی گردن او نوری بیرون آمده که صبح روشنی بخش جهان است و به خاطر آن، جهانی روشن و نورانی خلق شده است.

برداشت: هر کسی که کنترل و اختیار زندگی‌اش به دستش باشد، بدون اینکه بخواهد، از شادی و لذت پر می‌شود؛ مثل سبوی شرابی که زیر سرش قرار دارد و او را سرشار می‌کند.

برداشت: پرنده ای که در باغی زیبا و دلنشین زندگی می‌کند، از ناامیدی‌ها و غم‌های پاییز بی‌خبر است و در آرامش به سر می‌برد.

برداشت: از آگاهی و بصیرت من به تو، ای صائب، زندگی تلخ شده است، در حالی که اگر نه، نوشیدن شراب برای دیگران به دلایل جادویی و شوم ستاره‌هاست.