غزل شمارهٔ ۹۷۰

برداشت: عاشق پروانه‌ای که به شمع می‌رسد، چه اهمیتی به خطر و صدمات دارد؟ این شمع بی‌پروایی که در میان طوفان قرار دارد، مانند دامی است که بر اثر وزش باد به‌راحتی می‌تواند او را بگیرد.

برداشت: چین ابروی غضب باعث به هم ریختن روح و حال خوب مردم می‌شود و سختی‌ها و مشکلات دنیا را دوچندان می‌کند.

برداشت: چشمان زیبا در حریم زیبایی جایی ندارند و اگر بخواهی در دل عشق جا شوی، باید راهی غیر از چشمان سرکش پیدا کنی.

برداشت: سمندر با چشمانش روغنی را به نمایش می‌گذارد که شعله خامی را از دل پروانه ما می‌کشد. پروانه‌ای که به خاطر غم بال و پرش آزرده خاطر است.

برداشت: در بزم عشق، حرارت ناله‌های ما مانند آتش است که دور و بر ما را فرا گرفته و این شور و حال ناشی از عشق، بر انگیزاننده‌ای است که ما را به تأمل و تفکر در آتش عشق می‌کشاند.

برداشت: عشق به زیبایی و شگفتی می‌بالد و دستمایه‌هایی از شوخی و لطافت در وجود حسن وجود دارد. وقتی پروانه‌ای به شمع نزدیک می‌شود، تمام احتیاط‌ها را کنار می‌گذارد و به سمت روشنایی می‌رود، درست همانند تیر که بدون پر به هدف می‌زند.

برداشت: می‌توان خورشید را در ابر مشاهده کرد، اما آنچه در واقعیت وجود دارد، پوششی است که بر چهره‌اش افتاده و این پوشش متفاوت است.

برداشت: چشمانت از عظمت دریا می‌ترسد مثل حبابی، در حالی که هر آغوش موج او به مادرش نزدیک است.

برداشت: درد و رنج ما با سوال کردن رسمی بیشتر می‌شود. توجه عمومی به مشکلات ما، خیلی بدتر از بی‌توجهی و نادیده گرفتن آنهاست.

برداشت: هر کسی که به پایین بودن و محدود بودن خواسته‌هایش راضی باشد، مانند عنکبوتی است که در دام گیر کرده و به دور خود تار می‌تند. او دست‌هایش مانند مگسی می‌شود که همیشه در تلاش است و به دنبال چیز بیشتری می‌گردد.

برداشت: دل مجروح و دردناک به مثابه پنبه‌ای داغ است که به آرامی می‌سوزاند. سکوت و مهر خاموشی در این وضعیت به معنای پیدا کردن یک نقطه امن در جهانی است که به نظر می‌رسد نادان و بی‌خبر از درد و رنج‌هاست. در واقع، جهانی که نمی‌شنود و به مشکلات توجهی نمی‌کند.

برداشت: علم رسمی و تئوری برای انسان‌های بلند همت و پاکدل کاربردی ندارد، زیرا زمانی که روح و حقیقت آنها همچون آینه‌ای زلال و خالص می‌شود، دیگر نیازی به مواد و جوهرهای دنیوی ندارد.

برداشت: روح بی‌جا از خرابی جسم ترسان و لرزان است، همان‌طور که پسته وقتی از پوستش خارج می‌شود، در شور و شوق می‌افتد.

برداشت: مردی که در قیامت باید با خدا روبه‌رو شود و در روز حساب، به جمع‌کردن اعمال خود بپردازد، نباید با کسی که ناپاک و بی‌اخلاق است، درآمیخته شود. او باید از زیبایی‌های ظاهری و باطنی دوری کند و به دنبال پاکی و صداقت در زندگی‌اش باشد.

برداشت: دل پاک و خالص انسان، همانند گوهر دریا است و ساحل این دریا از سوی انسان‌های خوش‌خلق و رهبر، هدایت می‌شود.

برداشت: موج آرزوها مرا بر زمین نگه داشته و نمی‌گذارند پرواز کنم. آتش درونم به خاطر نقش و نگار زندگی که در آن ششدرست دیده می‌شود، شعله‌ور شده است.

برداشت: زیبایی و آرایشی که چهره خوش‌رو دارد، به شیوه‌ای که عشق باعث زیبایی می‌شود نیست. در واقع، زینت و زیبایی سرو مانند طوق قمری بهتر از زینت طلا و جواهر است.

برداشت: هر کسی که از نعمت و ثروت برخوردار باشد، در چهره‌اش شادی و خنده پیدا است، مانند سکه‌ای که پشتش نشان‌دهنده‌ی بی نیازی و توانایی مالی است.

برداشت: این دل آشفته به خاطر افکار آشفته‌اش دچار این حالت است و اگر بتواند افکارش را جمع و جور کند، می‌تواند مانند یک گوهر ارزشمند شود.

برداشت: هرچند که نظرات و افکار او در جهان یکسان و هماهنگ هستند، اما این شعر از جمله آثار برتر صائب به شمار می‌آید.