غزل شمارهٔ ۹۶۷

برداشت: معنای این بیت به این شکل است که روزی و نعمت کسانی که بینا هستند، مانند ماهی که از کنار خود نور می‌افشاند، همواره در دسترس آنها قرار دارد. اگر نوشیدنی‌ای در جام ما وجود ندارد، این به دلیل کمبود نیست، بلکه به خاطر مسیری است که خود ما انتخاب کرده‌ایم.

برداشت: هر کسی که راحتی و آرامش خود را از درون خودش به دست آورده باشد، دیگر نگران خواب‌های آشفته و دغدغه‌های بیرونی نیست و چشم انتظار تغییرات امیدبخش می‌باشد.

برداشت: عاشق از بار لباس‌هایی که به عاریت گرفته، راحت و آزاد است. بید مجنون، کلاهی و لباسی دارد که از موی خود او ساخته شده است.

برداشت: اهل دل به خاطر عطر پیراهن غنچه‌ها توجهی ندارند، زیرا آن‌ها تنها به بوی عشق و دلخواه خود اهمیت می‌دهند.

برداشت: در سرزمین افرادی که فقط به خود اهمیت می‌دهند، بینش و آگاهی تو مانند میوه توت است؛ در حالی که این زمین تاریک و دل‌سرد است و کسانی که در آن زندگی می‌کنند، به زیبایی‌های واقعی بی‌توجه‌اند.

برداشت: در خیابان، خودستایی و خودخواهی جایی ندارد. هر درختی که عشق می‌ورزد، فقط به خاطر قلب دوست داشتنی‌اش است که به او توجه می‌کند.

برداشت: هیچ کس به فکر تغییر و بهبود رفتار خود نیست و همه فقط مشغول زیباتر کردن ظاهرشان هستند.

برداشت: هر کسی که با تنگ‌خویی و بدخلقیش دیگران را به دردسر می‌اندازد، در واقع خود را زیر تیغ خطر قرار داده و زندگی‌اش تحت تأثیر زیبایی‌های ناپایدار می‌شود.

برداشت: سکوت و بی‌زبانی می‌تواند مسائلی دشوار و پیچیده را حل کند، همانطور که طوطی برای رهایی از قید و بندهای خود به سخن گفتن نیاز دارد.

برداشت: تا وقتی که نسیم بهاری عشق وجود دارد و زیبایی را دلنواز می‌کند، شبنم این باغ زیبایی‌اش را فدای گل روی خود کرده است.

برداشت: اگر دشمن مانند کوه بیستون به خاطر خون ما بایستد، ما هم با قدرت و استقامت خود می‌توانیم بر قله‌ها ایستاده و مقاومت کنیم.

برداشت: چشم ما به بارش باران بهاری دوخته نشده است؛ زیرا سبزه ما از آبی که از لبه جوی می‌ریزد زنده می‌شود.