غزل شمارهٔ ۹۶۴

برداشت: در این گلزار، تعجب شبنم نمادی از حکمت و دانش است. هر کس بر اساس مقدار حیرت و شگفتی‌اش درک و بینایی خاصی دارد.

برداشت: افرادی که غافل هستند و خود را به نمایش می‌گذارند، در شرایط سخت و مشقت قرار می‌گیرند. اگر ما در حالت خواب‌آلودگی و بی‌تحرکی باقی بمانیم، هیچ خطری برای ما نخواهد بود.

برداشت: موج‌های دریا نمی‌توانند به یکتایی آن آسیب برسانند، زیرا چهره‌ی وحدت در زیر پیچیدگی‌ها و تفاوت‌ها پنهان شده است.

برداشت: به زودی کسی که در مهمانی‌های دنیا مانند شمع، عاشق صحبت و معاشرت است، از ندامت و پشیمانی به جایی می‌رسد که سرش به جای پا قرار گیرد.

برداشت: غواصانی که در جست‌وجوی گوهر هستند، وقتی که از زیبایی و شکوه دریا بهره‌مند می‌شوند، دامنشان در آغوش دریا نمی‌ماند. در واقع، عارفان با دیدن این زیبایی‌ها، درسی از عبرت می‌آموزند و از آن لذت می‌برند.

برداشت: یادمان به فراموشی سپرده شده است و وضع ما در دوری و تنهایی دوستان به خاطر قصور در خدمت به آنهاست.

برداشت: عاشقان از غم‌های دنیوی ناراحت نیستند، همان‌طور که ماهیان از موجه بودن دریا آشفته نمی‌شوند؛ زیرا به خاطر اتحاد و عشق، این مشکلات برایشان بی‌اهمیت است.