غزل شمارهٔ ۹۵۹

برداشت: دریافتن عشق و دوستی از دل‌های بزرگ و بی‌آلایش بهتر است، و رویا و زیبایی‌هایی که از خوبان می‌بینیم، نشان‌دهنده هدف و استقامت است. زیبایی در حرکت و جستجو هم به نوعی در تلاش برای رسیدن به مقاصد عالی است.

برداشت: صحبت نیکان مانند آرایشگری است که به زیبایی گل‌ها می‌پردازد و کسانی که ذات خوبی ندارند، مانند خارهایی هستند که دور گل را فرا گرفته‌اند. این بیت به ما یادآوری می‌کند که صحبت با افراد خوب و با نیت خیر، باعث زیبایی و جذابیت محیط می‌شود، درست مانند مژه‌های خوش‌نما که چهره را زیباتر می‌کنند.

برداشت: تیغی که جان می‌بخشد تو، مانند آبی است که از پرده‌ای بیرون آمده است و کسانی که جان داده‌اند، از بزرگواران عذرخواهی می‌کنند، زیرا در زمان مهربانی و احسان، زیبایی و ظرافت بیشتری دارد.

برداشت: بارش ناپیدا و آرام به سرازیر شدن آب زندگی می‌بخشد، و پوشش تاریکی که بر سطح آب زیبا جلوه می‌کند، به آن حالتی خاص می‌دهد.

برداشت: از بزرگواران، استفاده از وسایل زحمت و تکلف عیبی ندارد، مانند اینکه در آسمان ابرهای زیبا و پراکنده وجود داشته باشد.

برداشت: زمانی که شخصی با لبخندی دلنشین و گشاده رویی به دیگران می‌نگرد، احسان و خوبی‌های او را دوچندان می‌کند. لبخند او مانند رعد و برق در آسمان، زیبا و دل‌نواز است و می‌تواند به شکلی دل‌انگیز، گوهری از صفا و محبت را منتشر کند.

برداشت: در کوهستان بدخشان، رنگ لعل زیبایی همچون رشته‌ای در میان خار و گیاهان بی‌ارزش جلوه‌گری می‌کند و شمع ماتم بر سر خاک شهیدان، روزگار و یاد آن‌ها را زینت می‌بخشد.

برداشت: از بزرگان دل صائب همچون مور، به دست آوردن دل خردان عیب ندارد، چرا که این کار به زیبایی دستیابی مور به قدرت سلیمان است.