غزل شمارهٔ ۹۵۳

برداشت: جام ما به مانند دریایی است که مهر و عشق ما در آن نهفته است و ما آوازه‌خوانی داریم که همچون دریا، دلش پر از شور و جنبش است.

برداشت: تا زمانی که در جام ما تنها یک قطره شراب وجود دارد، دل ما به وسعت دریا است و تمامی کوه‌ها پشت ما قرار دارند زیرا سبو را بر دوش داریم.

برداشت: در بالای خمخانه‌ای که شبیه به آسمان است، نور خورشید در دوران روز و شب همچنان در حال گردش و حرکت است و ما همواره در حال نوشیدن شراب پرطراوت و خوش‌طعمی هستیم.

برداشت: شمعی که درخشش آن، کوه و دشت را روشن کرده بود، اکنون به یک حالت امنیت و پنهانی رسیده و در زیر سرپوشی به دور مانده است.

برداشت: هرچند ما همچون پرنده‌ای نغمه‌هایی متفاوت و خارج از انتظار سر می‌دهیم، اما بلند شدن و رشد سروها به خاطر تنگی آغوش و فضای محدود ماست.

برداشت: از یک نگاه، آسمان را به هم می‌ریزد. چشمی که عقل و هوش ما را در دست می‌گیرد و به تاراج می‌برد.

برداشت: خاک به خاطر عواطف عمیق و دردهای ما خون می‌خورد و چرخش روزگار نیز به اندازه دل‌تنگی ما از دلیری و زودباوری کودکی معصوم، متأثر و متاثر است.

برداشت: با وجود اینکه ما شرابی نداریم، مگر زهر تلخی که باعث تنگی گوش‌هایمان می‌شود، شیرینی از صدای می‌نوشان برای ماست.