غزل شمارهٔ ۹۴۹

برداشت: اگر عشق محبوب من مرا بسوزاند، این برای من آسیبی ندارد، چون اگر در باغ و بستان کسی نباشد، باز هم هیچ چیزی از ارزش من کم نخواهد شد.

برداشت: چیدن گل از روی یار به سختی امکان‌پذیر است، زیرا در روزهایی که شبنم در گلستان به راحتی در دسترس نیست، این کار دشوارتر می‌شود.

برداشت: هرچه بیشتر در دل عاشقی، به معشوق نزدیک شوی و احساساتت را عمیق‌تر کنی، در حقیقت، بهره‌ات از عشق و زیبایی بیشتر می‌شود. لذا، برقراری ارتباط عاطفی و صمیمی، نعمت بزرگی است که به راحتی به دست نمی‌آید.

برداشت: چند بار می‌توان برای رسیدن به آرزوی بوسه، در دل خون گریست؟ اگر لبان معشوق پنهان بمانند، ارزش عشق ما بی‌فایده است.

برداشت: هر کسی که از ما روی برگرداند، در واقع خودش را به خطر می‌اندازد، چرا که تهدید اصلی از طریق ما نیست، بلکه از جاهای دیگر به او نزدیک‌تر می‌شود.

برداشت: دانه‌ای که ما داریم مانند جواهر است و برای ما کافی است. اگر بارانی از لطف و رحمت نبارد، این دانه‌های ما بی‌ارزش خواهند بود.

برداشت: دولت و خوشبختی بیگانه، آشنایان را از یکدیگر جدا می‌کند. هر کسی از آشنایان، بهره‌ای از این خوشبختی نصیبش می‌شود.

برداشت: ما به کم قناعت کرده‌ایم و از اوضاع خود ناراضی نیستیم، اگر سلیمان هم به حال ما توجه نکند، این برای ما اهمیتی ندارد.

برداشت: خداوند نعمت را به اندازه نیاز میهمانانش نازل می‌کند. هر اندازه که مهمان به این مکان خالی و بی‌سکنه بیاید، آن نعمت به رایگان و بدون زحمت برای ما خواهد بود.

برداشت: در خواب شیرین، وقتی که خوش می‌گذرد، ممکن است بیداری احساس سردرگمی و پریشانی بیاورد، زیرا خواب‌های خوب مانند یک حقیقت ارزشمند و بی‌دردسر به نظر می‌رسند.

برداشت: تیغ اگر به خون بدجنس‌ها آغشته شود، ارزشش کم می‌شود؛ چرا که اگر دشمن بی‌لیاقت به میدان نبرد نیاید، برای ما مبارزه کردن بی‌فایده است.

برداشت: دانه به سرعت از تابه جدا می‌شود و این نشان می‌دهد که اگر دنیای موجود به آتش تبدیل شود، دشت امکانات برای ما رایگان و بی‌حد و مرز است.

برداشت: نقد جان، یعنی ارزش واقعی زندگی و وجود انسان، به زیبایی و طراوت آن لب‌ها وابسته است. اگر کسی قلبش را به قیمت بوسه‌ای از محبوب بفروشد، این معامله به هیچ وجه به اندازه‌ یک صد جان ارزش ندارد؛ زیرا آن بوسه و محبت از جانان، بسیار گرانبهاتر از همه جانی است که می‌توان به دست آورد.