غزل شمارهٔ ۹۴۸

برداشت: هر کسی که به عاشق نگاهی بیندازد، شایسته است که از او فرشته‌ای مشکی‌روی ببیند، چون گل با بلبل نمی‌تواند ارتباط برقرار کند، بنابراین بهتر است که گلچین او را انتخاب کند.

برداشت: هر کسی که به خاطر شور و شوقی که دارد، به خواب می‌رود و در رؤیاهایش گرفتار می‌شود، اگر در زندگی واقعی‌اش با مشکلات و سختی‌ها روبه‌رو شود، این حالتی که دارد سزاوار اوست.

برداشت: هر کسی که در حال نشئگی و سرخوشی قرار می‌گیرد، مانند کبک با صدای بلند صحبت می‌کند بی‌پروا و بی‌توجه. اما او به زخم و درد روحی خود اشاره می‌کند و در این حالت، شایستهٔ حملهٔ پرندهٔ شکاری است.

برداشت: هر کسی که معشوقه را بی‌پرده و به‌وضوح توصیف کند، مانند فرهاد که در عشق شیرین تلاش کرد، اگر برای این عشق قربانی شده و خونش ریخته شود، این حقش است.

برداشت: هرکس که در زندگی خود سرگرمی و شادی را فراموش کند، سزاوار است که بر روی بسترش فقط از خاک و خشت باشد. او باید در تاریکی و بی‌انگیزگی زندگی کند، چراکه از لذت‌های زندگی دور شده است.

برداشت: بله، او در خون فرورفت از نیرنگ و چالاکی کمرش به ضعیفان فشار آورد، هر کسی که در این راه مزاحمتی ایجاد کرد، سزاوار چنین حالتی است.

برداشت: هر کسی که با سختی‌ها و کمبودها کنار نیاید، مانند خاری است که اگر هم به خون برسانند، چون گل زیبایی نمی‌تواند داشته باشد.

برداشت: هر کسی که از دستاوردهای خوب و فرصت‌ها غافل شود، باید آماده باشد که عواقب و زخم‌های ناشی از این غفلت را بپذیرد، حتی اگر این زخم‌ها به زیبایی درآید.

برداشت: اگر کسی با دلربایی و زیبایی دلنشین به سر کند، باید بداند که رنگ و زیبایی چهره‌اش بر اثر شیطنت و فریفتگی از بین خواهد رفت. کسانی که با گلچین و زیبایی آرامش و سازگاری می‌کنند، سزاوار این حال هستند.

برداشت: صائب به این نکته اشاره دارد که وقتی او می‌خواهد یک غزل را تمام کند، به شدت به فکر و تلاش می‌افتد و این کار برای او بسیار مهم است. او معتقد است که هر کسی که بتواند از این زمین‌های فکری و شاعرانه بهره‌برداری کند، سزاوارش است.