غزل شمارهٔ ۹۴۷

برداشت: در دشت عشق، وقتی مجنون رفت و جان سپرد، هیچ مرد دیگری برنخاست. به عبارت دیگر، هیچ‌کس همپایه و هم‌سطح او وجود نداشت که بخواهد در این راه قدم بگذارد.

برداشت: از آنجایی که مردانگی به طور واقعی از آسمان بر حق است، هیچ مبارزه‌ای از زمین و از موجودات پست برنمی‌خیزد.

برداشت: درد ناشی از تنهایی، من را مثل یک بیابانگرد درآورده است. برای آرام کردن دل من، هیچ‌کدام از اهالی درد و رنج به کمک نیامده‌اند.

برداشت: عشق تو را ستایش می‌کنم که با هر نمایی، قدرت ویران‌گری دارد و دل‌های زیادی را معیوب می‌کند، اما هیچ فریادی از آن بلند نمی‌شود.

برداشت: ابر پیری بر خانه تو سایه افکنده و بوی کافور همچون عطر در هوای آنجا پراکنده شده است، ولی با وجود این، دل سنگین تو هیچ صدای ناله‌ای از خود برنمی‌آورد.