غزل شمارهٔ ۹۴۶

برداشت: من هرگز سرم را به جیب خود نبردم، چون طوفان به پا نمی‌شود. همچون شمعی که خاموش شده‌ام، دودی از سینه‌ام برنمی‌خیزد.

برداشت: در این بیت، توصیف این است که شمعی در کنار بالین کسی روشن نشده و مانند صبحی که خورشید با لبخند بلند می‌شود، هیچ‌کس از روی محبت و علاقه نتوانسته است از جان خود برای او بگذرد. انگار که هیچ‌کس برای حمایت و همراهی از جای خود بلند نشده است.

برداشت: رقص گردباد به خاطر صدای دل‌انگیز مجنون بود، اما از آن مجنون هیچ غباری از این بیابان بلند نشد.

برداشت: جان هر انسان ارزشمند و گرانبهایی است، اما گاهی سختی‌ها و مشکلات زندگی مانند تیشه‌ای می‌توانند آن را بشکنند. از دل فرهاد، که نماد تلاش و سخت‌کوشی است، ناخودآگاه این هشدار به وجود می‌آید که این کوه غم و مشکلات به سادگی از بین نخواهد رفت و نیازمند تلاش و صبر است.

برداشت: آدم پاک و نیکوکار چگونه می‌تواند از سرگذشت‌های دل‌سرد و ناراحت‌کننده دور شود؟ مانند این است که آتش یاقوت تنها با تحریک و فشار به وجود نمی‌آید.

برداشت: حیرت من این است که چرا وقتی از سر و صدای زندگی ناله می‌زنم و از خواب شیرین عدم بیدار می‌شوم، چشم‌های شاهدان حقیقت به سوی من نمی‌آید؟

برداشت: سالیان زیادی را در غم و اندوه سپری کرده‌ام و احساسات و دردهای عمیق خود را همانند لنگری در وجودم نگهداشته‌ام. اما از دل صائب، غبار غم به راحتی زدوده نمی‌شود.