غزل شمارهٔ ۹۴۵

برداشت: از دل سنگی بت‌ها، ناله‌ای بلند به گوش رسید. مانند اینکه یک پرنده خوشبخت و زیبا از تخم فولادی بیرون آمده است.

برداشت: در سکوت و آرامش، نگاهی به آینه انداختم و دیدم که خطی نو بر روی آن نقشی دارد که از هر رشته مویی که بر سرم دارد، فریاد و صدا بلند می‌شود.

برداشت: دل سنگین و غمگین هیچگاه در جایی آرام نمی‌گیرد، هر شعله‌ای که از زبان تیشه فرهاد به وجود بیاید.

برداشت: ماه به خاطر زیبایی تو، به گردن خود نمادی از بندگی و اطاعت گذاشته است تا از گلشن زیبایی‌ها و خلقت به وجود آمده است.

برداشت: چشم پُر زِ شوق او مانند دامی می‌شود که به زمین می‌افتد. از زیبایی و جذابیت او، من نیز به گرد او می‌گردم که از ریشه و بنیاد وجودم باز می‌خیزم.

برداشت: آیا فقط زلف و موی آن معشوق کافی بود که قلب ما را بشکند؟ این که غبار خط مشکی او هم به کمک آمد، کافی نیست؟

برداشت: آه از بی‌صبرانی که به خاطر عشق سوزان او، همچون چوبی از اسپند که در آتش می‌سوزد، صدای فریاد من بلند شده است.

برداشت: ساکن گنجینه‌اش همیشه مانند لاله‌ای است که از شراب سرخ رنگ لبریز است. هر کسی که از زمین سیاه و با زخم‌های مادرزادی برمی‌خیزد، باید با این واقعیت روبرو شود.