غزل شمارهٔ ۹۴۴

برداشت: روزگارم تاریک و غم‌انگیز شده است، حالا کجا می‌توانم چهره‌ی روشن و خوش‌رنگی را پیدا کنم؟ روزگاری بود که چشمانم جذابیت و جاذبه داشتند، اما اکنون دیگر نمی‌توانم آن‌ها را در دست بگیرم.

برداشت: نعل من مانند آبی است که از هر موجی در آتش قرار دارد. در باغ آفرینش، کجاست آن سرو بلند؟

برداشت: طوطی به دلیل صحبت‌های زیادش، غافل شدم از این‌که کجاست آن آیینه‌ای که نشان‌دهنده‌ی زیبایی و حقیقت است؟

برداشت: سوز دل مجنون از محبت خاموشی در میان این زیبایی‌های چشمان گویای غزالان کجاست؟

برداشت: من قلبی حساس و آسیب‌پذیر دارم که آماده‌ی شکست است. ای کسانی که بی‌حس و سنگ‌دل هستید، دل مانند سنگ خارا از کجا آمده است؟

برداشت: من می‌توانم با مهارت و هنرمندی تصویر زیبای شیرین را از کوه بیستون پاک کنم، ولی اکنون به دنبال کارفرمایی هستم که از من این کار را بخواهد.

برداشت: در اینجا، طوفان به قدری شدید است که نمی‌توان نفس راحتی کشید و این وضعیت برای من همچون مجنون و بی‌تابی است. حالا که از فضای آشفته و بی‌ثباتی صحبت می‌شود، سوال می‌شود که دامن سرسبز و آرامش‌بخش کجا رفته است؟

برداشت: چند بار از من می‌پرسی که آرزوی تو چیست؟ در دل یک عاشق آزاد، آرزویی وجود ندارد.