غزل شمارهٔ ۹۳۷

برداشت: چشم‌های پاک و معصوم با زیبایی آشنا هستند و شبنم روشن و درخشان مانند گوهری در باغ سلطنت می‌کند.

برداشت: خالصان و کسانی که دلشان به عشق وابسته است، برایشان مکان‌های مقدس و غیرمقدس فرقی نمی‌کند. زیبایی خاصی که در چهره فرد خاصی وجود دارد، در هر جایی که نمایان شود، دلنشین و جذاب است.

برداشت: موج دریا با آرامش و مهربانی، دشمنان را که دست و پا ندارند، به سمت خود می‌آورد؛ مانند این که این موج دست و بازوی شنا را دارد.

برداشت: افراد بزرگ و سرفراز جهان با فروتنی و خاکساری خود را زینت می‌زنند و نشان می‌دهد که حتی گوهری گرانبها مانند شهوار، وقتی گردی از یتیمی بگیرد، کم ارزش‌تر می‌شود.

برداشت: عاشق واقعی از مشکلات و بلاهای آسمانی و سختی‌ها رهایی دارد. آب زلال و پاک را چه نیازی به نگرانی از غبار و آلودگی دنیای مادی است؟

برداشت: من با دقت و آگاهی خود در مسیری دشوار و خطرناک قرار دارم. اما خوشا به حال آن کسی که در مسیر جستجوی خود به دنبال راهنمایی نیست و با اعتماد به نفس پیش می‌رود.

برداشت: لوح‌های بی‌زینت و ساده در چنگال خواب آشفته‌ای هستند و بر تن انسان‌های آزاد، نقش‌هایی به‌وجود آمده که هر یک گویای سرنوشتی پر از درد و مشکلات است.

برداشت: چشم آگاه در این دنیا عقل و درک انسان را به دست می‌آورد و در مسیر زندگی به توکل و اعتماد به خدا کمک می‌کند، اما نادیده گرفتن حقیقت‌ها و واقعیت‌ها موجب گمراهی و نقص در عقل می‌شود.

برداشت: در این بیت، بیان می‌شود که افراد ثروتمند و با وقار، کسانی را که در موقعیت سختی هستند، به حال خود رها نمی‌کنند و به آن‌ها کمک می‌کنند. اما در عوض، اگر به فردی که به نظر می‌رسد در سختی است فقط به شکل ظاهری و بدون توجه واقعی کمک شود، معنای واقعی این کمک را از دست می‌دهد و مانند بوی پیراهنی است که از نفحات و نسیم زندگی بی‌بهره است.

برداشت: بوی گل به دنبال فصل بهار می‌آید، حتی اگر رنگش کمی تغییر کرده باشد، اما پایش هنوز در حناست.

برداشت: چشمانم با دیدن آن خاک پای محبوب خیره و سرشار از شوق شده است، به طوری که اشکی از شوق و محبت بر چهره‌ام جاری می‌شود که به اندازه توت شیرین است.

برداشت: انسان می‌تواند به اصل و ذات خود بازگردد، مانند اینکه در نهایت، بوی خوش مشک به آهوهای سرزمین ختا می‌رسد. این اشاره به این دارد که در نهایت تمامی فرع‌ها و چیزهای دیگر به ریشه و اصل خود بازمی‌گردند.