غزل شمارهٔ ۹۳۳

برداشت: چشمان زیبای آن محبوبی که ما را با باده‌ای سحرآمیز شگفت زده کرده، می‌تواند با یک نگاه، رنگ و بوی میخانه و شادی را به زندگی ما بیاورد.

برداشت: اشک‌های شادی‌مان از صیاد درخواست بخشش کردند، هرچند او برای به دام انداختن ما، به جای دانه‌های معمولی، جواهراتی را نثار کرد.

برداشت: در محبت، فریب و نیرنگی وجود دارد که به نوعی به دشمنی نزدیک می‌شود. در اینجا، اشاره به این است که فردی به شکل نامردانه‌ای خون دشمن خود را می‌ریزد.

برداشت: عشق همیشه تازه و زنده می‌شود زمانی که محبت و زیبایی محبوبان افروز می‌شود. همچنین با شادی و زیبایی گل، آتش عشق بر سر پروانه شعله‌ور می‌شود.

برداشت: لوح به اطراف می‌افتد مانند مستانی که نشئه هستند و خراب شده‌اند، تا اینکه بر زمین شهیدان، اشک مستانه بریزد.

برداشت: مرغ‌های بهشتی مهمانی برپا کردند و هر کسی که در برابر بوقلمون، تسبیحی با صد دانه ریخت، به نوعی به این مراسم دعوت شد.

برداشت: از وجود خود دل بکن تا از آسیب‌های طوفان در امان بمانی؛ زیرا هر کسی که قبل از وقوع طوفان، وسایل و لوازمش را از خانه خارج کرده است، در امان است.

برداشت: شمعی که در دامن فانوس قرار دارد، به سرعت از مجلس خارج می‌شود تا خاکستر پروانه‌ای که سوخته است، روی زمین بریزد.

برداشت: نقد حقیقی در میدان دیگر خود را نشان می‌دهد و آیا برخورد سنگی که از عمر هر فرد به طرف دیوانه پرتاب می‌شود، تفاوتی ایجاد می‌کند؟

برداشت: چشمان زیبا و جذاب او چنان من را در حیرت فرو برد که نتوانستم از تأثیر آن بگذرم. به طوری که این شعر زیبا و پر احساس، به دست صائب به طرز عجیبی و با حالتی مستانه نوشته شده است.