غزل شمارهٔ ۹۳۲

برداشت: هر کس که در این میخانه آب را به سوی ساقی می‌ریزد، در دل صدفی پاک و بی‌آلایش، همچون ابرهای بهاری دانه‌ای می‌افشاند.

برداشت: امروز آسمان برای دل‌شکستگان ناآرام و ناصاف است و لاله‌ها در اولین فنجان، درد را در خود جای داده‌اند.

برداشت: در شمع، به خاطر فضای تنگی که دارد، اشک می‌ریزد، چرا که در مجلس تو، پروانه‌ها به صورت جمعی بر روی یکدیگر نشسته‌اند.

برداشت: در زمانی که فرزند شاد و بازیگوش من در خواب بود، مهره‌های گهواره را به جای اینکه سنگ بیندازد، روی دیوانه قرار داد.

برداشت: در پایان عمر، زمانی برای به تأخیر انداختن کارها وجود ندارد و باید پیش از اینکه زندگی به انتها برسد، آماده باشیم و کارهای لازم را انجام داده و از خانه بیرون بیندازیم.

برداشت: در جوانی، روزی هیچ محدودیتی نداشت و کمبودی در این زمینه احساس نمی‌شد. مانند این که دندان‌های ما به شکل طبیعی و بدون هیچ مانعی رشد می‌کنند، روزی نیز به آسانی به دست می‌آید.

برداشت: من مانند یاقوتی در درونم آتش دارم، اما نمی‌دانم این احساس چیست. می‌توانم از خون گرم خود رنگی برای آتشخانه بریزم.

برداشت: در این روزگار پر از درد و مشکل، مانند حبابی هستم که روی امواج دریا شناور است. احساس می‌کنم که در نهایت، فضای راحت و امن خانه‌ام از دست رفته است.

برداشت: از دیوان من، هر صفحه مانند یک میخانه است؛ چون ابزار نوشتن من، که سیاه است، سخن‌های نوشیده و مستانه را جاری کرده است.