غزل شمارهٔ ۹۳۰

برداشت: نوشیدنی تلخی که بوی آن دل منصور را تسخیر کرد، عشق آتشین در جان من به شدت و با هیجان فرو ریخت.

برداشت: شراب تلخی که در کاسه منصور ریخته شده، باعث نشده که من از سکوت خود بیرون بیایم و دروغی را بگویم.

برداشت: مشت خاک ما چه قدر ارزش دارد در برابر زیبایی‌های حسن؟ این همان نوری است که از یک لبخند او ساطع می‌شود.

برداشت: عشق با کسانی که از درک عمیق بی‌بهره‌اند، گفتگو نمی‌کند، زیرا این جواهر گران‌بها را نمی‌توان به چشمان نابینا بخشید.

برداشت: هر کلامی به شنیدنش مناسب است و هر نوشیدنی نیز ظرف خاص خودش را دارد. اما نمی‌توان شربت ویژه‌ای را که مختص سیمرغ است، در گلوی مورچه‌ای ریخت.

برداشت: در دل خم، نوری ظاهر شد که مانند لباس آفتاب درخشید و هر ستاره‌ای که از خوشه‌ی انگور افتاد، روشن و درخشان بود.

برداشت: من که همانند سنگ سخت و ناتوان بودم، وقتی دیدم که او با من مانند موم رفتار می‌کند، از ضعف من در برابر او احساس ناچیزی کردم.

برداشت: هر کس که به دیگران کمک کند و با کارهای کوچک خود، نیکی و مهربانی را گسترش دهد، در نهایت تأثیر بزرگی خواهد داشت و مانند سبز شدن یک خرمن در دشت خواهد بود.

برداشت: غنچه بیدار و بلبل سرمست است، به نظر می‌رسد که بلبل از جام خود، شرابی را در دل غنچه ریخته است.

برداشت: هیچ‌کس از نیرنگ زیبایی که در خون و زندگی نزدیکانش بوده، نمی‌تواند سر برکشد؛ همه به شوق یک نگاه و زیبایی آن، همه چیز را به خطر می‌اندازند و از دست می‌دهند.