غزل شمارهٔ ۹۲۸

برداشت: کسی که رنگ خط را به چهره‌اش مانند مشک خالص پاشید، خارهایی در دوخت پیراهن خورشید جهان افشانده است.

برداشت: وقتی که سرخی افق از روی زمین بلند می‌شود، غبار چشمان او به حدی است که خون مردم را مثل آب به زمین ریخته است.

برداشت: می‌توان از طریق نگاه شبنم، که به آرامی و بدون درد و رنج است، مطالب زیادی نوشت. فقط کافی است که در گوش گل نازک و ظریف چیزی زیبا و دلنشین بگوییم.

برداشت: تا چه اندازه درد و رنج در دل مردم برانگیزد چشم و اعتقاد کسی که در حال مستی از خواب غفلت، جان بسیاری را به خطر می‌اندازد.

برداشت: افتخار و شرف من به قدری زیاد است که همواره در برابر مشکلات و چالش‌ها ایستادگی می‌کنم. در این مسیر، حتی در برابر خشم و طغیانی که ممکن است به وجود بیاید، مقاومت کرده و راه خود را پیدا می‌کنم.

برداشت: دانه‌های تسبیح به خاطر سردی و خشکی زاهدان از بین می‌روند، درست مانند اشکی که در محراب ریخته می‌شود و باعث روشنی و گرم شدن دل می‌گردد.

برداشت: ترک کردن سخاوتی که از روی ناچاری انجام می‌شود، بهتر است؛ زیرا هر کس که به خاطر ترس از جانش، از مال خود می‌کاهد، در واقع اهل سخاوت نیست.

برداشت: این بیت به توصیف حالتی از اسیری و وابستگی می‌پردازد. شاعر با استفاده از تشبیهی زیبا، خود را مانند گردی می‌داند که در لابه‌لای زیبایی‌های چشم غزالان خواب می‌ریزد. این تصویر، نمایانگر دلتنگی و آرزوهایی است که به خاطر زیبایی دیگران در دل او شکل می‌گیرد و او را در بند خود می‌کند. به نوعی، اسیری در زیبایی و جذابیت‌های پیرامونش را بیان می‌کند.