غزل شمارهٔ ۹۲۶

برداشت: هر کسی که در این دنیا مورد برخورد سختی از سوی آسمان قرار می‌گیرد، در عالم دیگر و در رحمت الهی، به او نیکی خواهد شد.

برداشت: باغبان در بهار به آوازخوانی که در پاییز خواهد خواند، آموزش می‌دهد و آماده‌اش می‌کند.

برداشت: باران در بهار، مانند قطره‌ای از چشم ما دور شده است، اما اگر ابرها با لطف خود به باریدن ادامه دهند، دریاهایی بی‌پایان از زیبایی و خوشحالی به پا خواهد خاست.

برداشت: سرنوشت ناپایداری بر زندگی ما سایه انداخته است، به گونه‌ای که حتی ذرات کوچکی از وجود ما نیز می‌تواند بر جهان تاثیر بگذارد.

برداشت: نغمه‌ها و آهنگ‌های زندگی ما از سوی آسمان تحت تأثیر قرار می‌گیرد و حال این سوال پیش می‌آید که صدای بی‌پناهان و فقیران چگونه می‌تواند در این شرایط به گوش برسد؟

برداشت: ما یتیمان را به نیکی و محبت مانند مادری که در بهشت ابدی با محبت به فرزندانش رسیدگی می‌کند، در جوی شیر سیراب خواهد کرد. این نشان‌دهنده‌ی محبت و رحمت خداوند به ماست.

برداشت: اگر باغبان از خلوص و پاکی ما آگاه شود، مانند شبنم که در کنار گل‌ها می‌رقصد، برای ما شادی و نیکی به ارمغان خواهد آورد.

برداشت: هیچ‌کس برای درد و رنج ما دل نسوخته است، اما در پایان زمان، سرنوشت طفل ما به گونه‌ای دیگر رقم خواهد خورد.

برداشت: ما به خاطر غم، زندگی‌مان را گذرانده‌ایم؛ آیا در کنار خاکیم، آسمان به ما دل‌رحمی خواهد کرد؟

برداشت: سلیمان، با قدرت و حکمتش، می‌تواند تمام موجودات را با یک اشاره تحت فرمان خود درآورد. حالا حتی اگر به نظر برسد که برخی چیزها بی‌ارزش‌اند، او می‌تواند آن‌ها را با دست خود به وسلی گرانبها تبدیل کند.

برداشت: اگر شکارچی در دهان شیر گرفتار شود، به طور حتم شکار را از دست می‌دهد، چرا که شیر با قدرت و ظرافت خود، او را فراری می‌دهد.

برداشت: اگر زمانی برسد که ما به سخن گفتن بپردازیم، آن وقت مانند سلیمان در زمان خود، به ما توجه خواهد شد.