غزل شمارهٔ ۹۲۵

برداشت: اگر عشق و محبت گرم و مهربان دل‌های جهانیان را نوازش کند، بی‌تردید اشتیاق و آرزوی تو نیز می‌تواند دل‌های پر از غم را تسلی بخشد.

برداشت: زیبایی مانند باغی است که همیشه در بهار نیست. هر گلی که با قطره‌های شبنم نوازش شود، لحظه‌ای تازه و شاداب است، ولی این تازگی همیشگی نیست.

برداشت: آن کسی که می‌تواند به کارهای آشفته ما سامان دهد، همان کسی است که با نوازش زلف‌های پرپیچ و خمش، ما را نوازش کرده است.

برداشت: شوربختی برای عاشقان زمانی که کعبه با آن مقام و منزلت، زمزم را به صدا درآورد، به گونه‌ای خوشایند و شیرین به نظر آمد.

برداشت: خیر و برکت برای کسی که دارای نیکویی است فراهم شده است. هر کس که بر لب جام بوسه بزند و به آن احترام بگذارد، به نوعی سرنوشتش دستخوش تغییرات مثبت خواهد شد.

برداشت: افراد خوش‌نیت و پاک‌دل مانند دانه‌های یک تسبیح هستند؛ هر کسی که به دل دیگری محبت کند، تمام جهان را مورد محبت قرار داده است.

برداشت: عشق اگر از زمین مرا بلند کند، آسان است؛ اما محبت اگر از دل‌های کوچک برآید، مانند شبنم خواهد بود که به لطافت و زیبایی می‌نوازد.

برداشت: تنهایی، دل‌های غمگین را به هم نزدیک می‌کند. غم دل ما را آرامش می‌بخشد و دل پر از غم را نوازش می‌کند.

برداشت: آتش عشق هنوز از چهره‌های فرزندان او می‌جوشد، همانند سیلی که در باغ بهشت آدم را نوازش کرد.

برداشت: انتقام او به نوعی حق نمک را ادا خواهد کرد. آن درد و رنجی که بر دل سیاه او نشسته، درمانی را بعهده خواهد گرفت.