غزل شمارهٔ ۹۲۲

برداشت: در یک نفس، آغاز و پایان زندگی همچون شعله‌ای در حال سوختن است و زندگی به مانند دورانی از نوشیدن جام حیات در حال گردش است.

برداشت: فرصت از دست رفته را نمی‌توان به سادگی جبران کرد و دوری از خرد و اندیشه، زندگی را به بی‌معنایی می‌کشاند. بهتر است قبل از اینکه از زندگی چیزی بخواهی، روح خود را سبک و آزاد کنی.

برداشت: در نظر سحرانگیز آن ستاره شهاب، خود را گم کن و دل‌ت را مانند غافلان در طول زندگی فراموشی نگذار.

برداشت: هر که در زندگی با تلخی و بی‌محبتی برخورد کند و به جای لذت بردن از نعمت‌ها، فقط به سختی‌ها تمرکز کند، مانند کسی است که به جای لذت از شراب، شمشیر را می‌بوسد و نتیجه‌اش چیزی جز تلخی نخواهد بود.

برداشت: در دوران پیری، نباید به خوشی‌های گذشته و لذت‌های زندگی دل ببندی، زیرا آنچه باقی می‌ماند تنها درد و رنج است که در انتهای زندگی با آن روبه‌رو می‌شوی.

برداشت: اگر در جایی حضور داشته باشی، در جایی امن و آرام نیستی. تو تنها دانه‌ای هستی که در دام زندگی جز خوردن دل را نمی‌دانی.

برداشت: کسی که در طول زندگی‌اش به خواب مرگ می‌رود، نمی‌تواند در خاک سرد و تلخ بیگانه آرام گیرد. این به این معناست که رابطه انسان با زندگی و مرگ بسیار عمیق است و خواب نهایی، فضایی آرام و مناسب نخواهد داشت.

برداشت: زندگی را به شکلی واقعی و پایدار تجربه کن و منتظر مرگ نباش، بلکه نام زندگی را در همین حال و هوا حفظ کن.

برداشت: وقتی در برابر مشکلات قرار می‌گیری، بهتر است که به جای ترس از مشکل، با شجاعت و سبکی برخورد کنی و سریع‌تر از بار زندگی رها شده و به سمت آزادی بروی.

برداشت: هر کسی که در دنیای بی‌خبر از حقیقت زندگی، به محدودیت‌ها و ناامیدی‌ها دچار می‌شود، می‌تواند پرنده‌ای را که به دنبال آزادی و پرواز است، در قفس نگه دارد و مانع از اوج گرفتنش شود.

برداشت: هر کسی که در طول زندگی خود به دیگران شادی و خوشی بخشید، پس از مرگش، مانند جویبار پر از شیر و عسل، نام و یادش در دل‌ها زنده خواهد ماند.

برداشت: بدی‌های دنیا را با دل پاک و نیت خوب بزدای، تا زمانی که مانند خورشید در اوج زندگی‌ات هستی، به شادی و نور و زندگی ادامه دهی.

برداشت: آنچه از کسانی که رفته‌اند باقی می‌ماند، فقط نام آنهاست. بنابراین صائب، در زمانی که زنده‌ای، تلاش کن تا نام نیکویی برای خود به یادگار بگذاری.