غزل شمارهٔ ۹۲۰

برداشت: به آینه بنگر و در جستجوی وصال محبوب خود باش، اما ابتدا به سراغ خانه‌ی دیگری برو تا مهمان جدیدی را بیابی.

برداشت: گلمیخ دروازه‌ای است که به عشق راه پیدا می‌کند و همه نیازهای تو را می‌توانی از این درگاه بخواهی.

برداشت: بی‌خبر از آنکه وجود دزدانه و پنهان در درون انسان، نشانه‌ای از غفلت است. صحبت کردن یا توجه نکردن به این جنبه‌های تاریک در درون، خود به نوعی بی‌احتیاطی به شمار می‌آید.

برداشت: وقتی که شرایط سخت و دشوار به تو فشار آورده، چه چیزی از تو باقی مانده است؟ تلاش و اراده‌ات را از دست نده و برای رسیدن به هدف‌های بزرگ و معنی‌دار کوشش کن.

برداشت: دوستان واقعی در زمان نیاز و ضرورت خود را نشان می‌دهند، پس بهتر است از آنها در مواقع مورد نیاز، چیزی طلب کرد تا از اعتبار و صداقت آن‌ها مطمئن شد.

برداشت: با چهره‌ای سخت و سنگی و روحی محکم و استوار به سراغ من بیا، سپس برای این کاروان آتش را طلب کن.

برداشت: از اندیشه‌های منطقی فاصله بگیر و به عشق روی آور. خود را از نیرنگ و فریب خالی کن و خود را در چالش واقعی امتحان کن.

برداشت: ای گل، در هوای ملایم و اطمینان‌بخش، جایی برای رشد و شکوفایی باقی نمانده است. پس از بلبلان، که با آوازهایشان الهام‌بخش هستند، برای استعداد و تلاش خود یاری بخواه.

برداشت: اگر می‌خواهی در دل کسانی که شیرینی کلام دارند، جایی برای خود پیدا کنی، باید تلاش کنی و از کسی که سخنانش دلنشین و شیرین است، درس بگیری.