غزل شمارهٔ ۹۱۵

برداشت: آب در چشمه به خاطر شوق و سرزندگی ناشی از زیبایی چهره او، آنقدر پرنشاط و خروشان است که جای نگهداری ندارد و نمی‌تواند در یک جا بماند.

برداشت: حبابی که بر روی آب ظاهر می‌شود، چیزی واقعی نیست. اما در زیر آب، صدها پیراهن از تصویر تو به وجود آمده است. به این معنی که زیبایی و تأثیر تو در عمق وجود، از آنچه که به چشم می‌آید، بیشتر است.

برداشت: وقتی که تو، همچون سرو خوش‌قد و قامت، از باغ رفته‌ای، چهره‌ات از ناز و زیبایی‌اش به‌واسطه‌ی امواج به هم ریخته و آسیب دیده است.

برداشت: نعل او در آتش است، هر بار که موجی به او نزدیک می‌شود. از عمرش، آرامش دریا را هیچ وقت ندیده است.

برداشت: این بیت به این معناست که هیچ گاه خون من بر روی سبزه‌ها نریخته است و این ادعا که خونم به این شکل بر روی زمین پاشیده شده، نادرست است. اشاره می‌کند به این که خون من به خاطر وقایعی که در زندگی‌ام رخ داده، به راحتی و بدون معنی به هدر نرفته است.

برداشت: آب زخم من را نمی‌دهد تا در دل بفروید، گرچه آن تیغ زخم را از من نربوده است.

برداشت: من به این صورت که در زندگی نیک و بد را تجربه کردم، متوجه شدم که زندگی‌ام مانند آبی است که از گل و خار سرشته شده و به لطف و زیبایی نیامده است.

برداشت: نصیحت را به افراد غافل ارزانی مدار، چرا که آن‌ها در حال استراحت هستند و مثل کسی می‌مانند که آب روی او ریخته‌اند.

برداشت: آب در جویبار به آرامی جریان دارد و نمی‌تواند به سرعت و درهم بپیچد، مانند روح من که در وجود ماده و خاکی‌ام به آرامی و به دور از پیچیدگی‌ها حرکت می‌کند.

برداشت: هر کسی که به خوشی و لذت‌هایی که آب می‌دهد آشنا نیست، مانند کسی است که از سفال ننوشیده و از کیفیت و طعم آب خبری ندارد.