غزل شمارهٔ ۹۰۸

برداشت: در خواب، هیچ‌گاه آهویی همچون این را ندیده‌ام که به زیبایی و آشنا سخن بگوید.

برداشت: غزالی که در قدس است، چشم‌هایی خواب‌آلود دارد و این چشم‌ها به دور چشمان سیاهش می‌نگرد. اما در خواب، او به کجا می‌تواند برسد؟

برداشت: شب خوبی برایت گذشت که حتی یک مژه هم از چشم ما در خواب به خاطر نگرانی باز نشد.

برداشت: از ترس بوسه‌گیران هوسباز، آن چشم سرمه‌سا در خواب چیزهایی را می‌گوید.

برداشت: صبح سرشار از زیبایی و تازگی است و مانند گلی که از خواب بیدار می‌شود، زندگی نو و شاداب آغاز می‌شود. در این اوج زیبایی، همه چیز به زیبایی و لطافت نرم و دلیری بچه‌گانه‌ای همچون حنا در خواب می‌ماند و به دقت و آرامش رفتار می‌کند.

برداشت: از بخت خوبم این بود که در خواب آرزو کنم لبان یارم را ببویم.