غزل شمارهٔ ۹۰۷

برداشت: بهار با صدای دلنشین خود، آغازگر شور و شوقی است که مانند جریانی از آب، احساسات را به حرکت در می‌آورد و دل‌ها را به وجد می‌آورد.

برداشت: در وضع جهان، من به شدت گریه می‌کنم و صدای فریادم همچون سیلابی است که از میان سنگلاخ‌ها عبور می‌کند.

برداشت: در سفر بی‌هدف به دنبال مقام و رتبه نباش، چرا که در این دنیا، وجود الهی مانند سیلابی است که خاک را به هم می‌زند و همه چیز را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: اگر زخم زبان باعث آسیب شود، اما همچنان اشتیاق و شوق را بیشتر کند، مانند اینکه سیلابی که خارها را از زمین بلند می‌کند و به آنها اجازه پرواز می‌دهد.

برداشت: از زخم زبان دیگران، عشق و شوق انسان افزایش می‌یابد، زیرا همان‌طور که سیلاب، خارها را به پرواز درمی‌آورد، فشار و چالش‌ها نیز می‌توانند فرد را به جلو برانند.

برداشت: ما با اعمال ناپسند خود بر امید به رحمت الهی تکیه کرده‌ایم؛ همان‌طور که دریا با سیلاب خود، آینه را پاک می‌کند و به نمایش می‌گذارد.

برداشت: در نیمه‌ای از خرابی خانه‌ی دل، مانند حبابی غمگین هستم؛ زیرا سیلابی که می‌گذرد، دلی پر از غم را آرام می‌کند و گره‌هایی را که در دل دارم، باز می‌سازد.

برداشت: من در این ویرانه زندگی می‌کنم و وضعیت شکستگی‌ام به حدی است که حتی در خرابی‌ام، آب باران با ناز و لذت می‌چرخد و بازی می‌کند.

برداشت: توافقی وجود ندارد که در مکانی بی‌قرار، افرادی که در آنجا حضور دارند، مانند یک سیلاب سفر کنند و جابجا شوند.

برداشت: اگر به سادگی از دل من عبور کنی، انصاف نیست؛ چرا که در این ویرانه، سیلاب در حال غویی کردن و ویرانی بیشتری است.

برداشت: غبار شرم و خجالت بر چهره صائب نشسته است، چرا که سیلابی که در حال عبور است، با صدای خود راه را مسدود کرده است.