غزل شمارهٔ ۹۰۵

برداشت: آب روی خود را فقط برای شراب نریز، زیرا در دو حالت، رنگ رخسار گدای شراب سرخ است.

برداشت: این جمله به این معنی است که من یاد گرفته‌ام از فلسفه و گفته‌های بزرگان مانند افلاطون، که درمان درد و خلأهای عاطفی دل فقط با نوشیدن شراب (نماد لذت و خوشی) به دست می‌آید و راه دیگری وجود ندارد.

برداشت: این بیت به این معناست که هنوز هزار سال دیگر باقی مانده تا آب زلال و پاکی مانند آب خضر بر روی زمین ریخته شود و آن نوری که به پای شراب می‌تابد، تجلی کند. به نوعی، این بیان به امید و انتظار اشاره دارد که روزی شفافیت و روشنی به زندگی انسان‌ها برگردد.

برداشت: من به مانند حبابی، بی‌ثبات و ناپایدار، از دنیای مادی دور هستم و تنها فکری که در سر دارم این است که به یاد شراب و لذت‌های آن بیفتم.

برداشت: احتیاط کن و پیاله را از خضر بگیر، زیرا ممکن است که او به جای شراب، آب حیات به تو بدهد.

برداشت: آزاد کردن گره از غنچه کار آسانی است، زمانی که نسیم به همراه هوای خوش شراب بیاید.

برداشت: همان دسته از افرادی که ما را از نوشیدن شراب منع می‌کنند، نمی‌توانند عقل را از نوشیدن شراب بی‌نیاز کنند.

برداشت: اگر اهل ساده‌دلی از خط کتابی که در مسجد نوشته شده، آگاه شوند، درواقع می‌توانند به راحتی آن را به بهای شراب معامله کنند.

برداشت: می‌خواهم آنقدر از خصوصیات شراب بگویم و آن را توصیف کنم که حتی زهد و زندگی خشک و بی‌روح نیز تشنه‌ی لذت شادابی و شوق نوشیدن آن شود.

برداشت: کدام دردی می‌تواند با این درد مقایسه شود، صائب؟ که در فصل بهار، حتی برای خریدن شراب چیزی در دست ندارم.